Klaar voor vertrek

Het is zover. Over een paar uur is onze emigratie naar Thailand een feit. We stappen vanmiddag op het vliegtuig met niet meer dan een koffer zomerkleding. De inboedel –veertig dozen boeken en wat kunst– is al voorafgegaan op een containerschip. Une folie? zoals de Fransen zeggen.

In november vorig jaar hebben we het huis in Normandië verkocht, dat we in de loop van de tijd hebben veranderd van een bouwval in een comfortabel vakwerkhuis met een royale sier- en moestuin. Normandië is nauwelijks toeristisch omdat iedereen denkt dat het er altijd regent; het is maar twee uur sporen naar Parijs en je vindt er alle geneugten van het buitenleven, en van Frankrijk uiteraard. Maar na tien jaar als vakantiehuis en nog eens tien van permanente bewoning, houden wij het voor gezien. Het verblijf daar is ons te stil en te afgelegen geworden. Behalve spaarzame contacten met andere buitenlanders, vind je er nauwelijks aanspraak. Fransen, en zeker Normandische boeren, zijn stug en afstandelijk: ze staan niet erg open voor de omgang met buitenlanders. ‘Les Bataves’ noemen ze ons Hollanders, en dat is ongeveer net zo denigrerend bedoelt als het klinkt. Alsof wij in de tussenliggende eeuwen geen likje beschaving hebben opgedaan.

Ons besluit staat vast: we gaan verhuizen. Maar de vraag is waar naar toe? Terug naar het vaderland? Wordt dat geen afknapper? En welk deel van Nederland is trouwens nog betaalbaar? De randstad kan je vergeten, en willen we die drukte eigenlijk nog wel? De provincie is waarschijnlijk net zo doods als het Franse platteland; dat schiet niet op. We komen er niet een twee drie uit.

Eerder dat jaar zijn we op bezoek geweest bij onze zoon in Thailand om kennis te maken met zijn nieuwe vrouw. Hij woont al zeventien jaar op Koh Tao en wil er niet meer weg. Als hij hoort van onze aarzeling vraagt hij waarom we eigenlijk niet bij hem in de buurt komen wonen. Zijn argumenten zijn zo talrijk en onweerlegbaar, dat we opeens beseffen dat zo’n radicale stap een serieuze optie is. Dat komt als een verrassing en we hebben niet direct een antwoord, maar het zaadje is gezaaid.

In de maanden dat we op een koper wachten lijkt emigratie naar Thailand steeds meer de juiste oplossing. We testen het idee bij vrienden en familie. Dat brengt helderheid in onze motieven, ook al blijft het voor menigeen moeilijk te vatten: in plaats dat we dichterbij komen, gaan we nog veel verder weg! De reacties variëren van teleurstelling tot schoorvoetende instemming. Alleen onze Russische vrienden steken ons een hart onder de riem. Zij weten uit eigen ervaring dat wie eenmaal zijn vaderland voor langere tijd verlaten heeft, eigenlijk niet meer terug kan. Je hoort er niet meer bij, net zo min als je er in je nieuwe vaderland ooit echt bij zal horen. Die vervreemding is de prijs voor je vrijheid.

In de tien jaar dat we weg zijn is er veel veranderd in Nederland, en wij blijken inmiddels aardig verfranst. Frankrijk is een conservatief land dat hecht aan zijn tradities, terwijl Nederland traditioneel voorop loopt bij maatschappelijke vernieuwingen, zonder veel consideratie met het verleden. Liever dan mokken over de dingen die voorbij zijn, willen we kennismaken met een wereld die ons volslagen onbekend is. En dat ook nog eens in familieverband: onze schoondochter is geboren en getogen op Koh Tao.

Maar wat als jullie daar ziek worden en doodgaan? luidt de vraag. Dat hebben we met de kinderen uitgebreid besproken. Thaise ziekenhuizen zijn modern en op Amerikaanse leest geschoeid, en –zonder morbide te willen zijn – sterven kan je overal.

De afgelopen maanden hebben we van hot naar her gerend om de benodigde papieren voor ons vertrek te vergaren. In ruil voor een imposant dossier, voorzien van zegels, stempels en handtekeningen van dokter, notaris, stadhuis en diverse ministeries, krijgen we bij de Thaise ambassade in Den Haag het felbegeerde visumzegel in ons paspoort. Net op tijd voor de geplande vertrekdatum. Het afscheid van geliefden en bekenden is een moeilijk moment. Gelukkig blijven ze heel nabij dankzij internet. Nu worden we met spanning verwacht aan de andere kant van het Grote Water. Benieuwd wat het worden gaat.

Kristien gezien door Mark