De aftrap

Gisteren geland op Koh Tao. Voor de vierde keer in twaalf jaar tijd, maar nu als ‘long time resident’ zoals dat hier heet. Het huis ziet er veelbelovend uit, ook al staat het nog in de steigers. De afgelopen maanden in Amsterdam waren hectisch na jaren in de luwte van het Franse platteland. Misschien is het leven in de grote stad wel voornamelijk geschikt voor jonge mensen. Al dat vertier kan ons gestolen worden.

Bovendien kreeg Hans problemen met trappenlopen. Eerst dachten we dat het ontwenning was, maar vlak voor vertrek bleek het Parkinson te zijn. We moeten hier straks op zoek naar een neuroloog. Niet gedacht dat we al meteen bij aanvang op de proef gesteld zouden worden. Nu moeten we onze stoere praatjes toetsen aan de werkelijkheid.

Een geluk is nog dat de ziekte hem pas op latere leeftijd treft. De huidige medicijnen maken gedurende vijf tot tien jaar een vrijwel normaal leven mogelijk. Ondertussen moet hij veel bewegen en oefenen. Dat we hier zijn gaan wonen is gunstig vanwege het klimaat. Je zit niet dagen binnen bij de kachel, maar bent voortdurend in de buitenlucht. Bovendien kan je elke ochtend buiten gaan zwemmen. We zien de toekomst met vertrouwen tegemoet.

Nu eerst maar eens bijkomen van het afgelopen jaar... Over een paar weken kunnen we ons nieuwe huis betrekken en hebben we weer een eigen plek.

Kristien gezien door Mark