Veertien dagen

We zijn nu twee weken hier en komen langzaam tot rust. De airco in de bungalow waar we logeren doet wonderen. Ik hoop dat je op den duur aan de hitte went, maar voorlopig ben ik blij met die elektrische verkoeling. We zijn door de kinderen met open armen ontvangen. Als je ziet wat voor huis we krijgen dankzij hun inspanningen, dan voelen we ons op handen gedragen.

Hans heeft de reis goed doorstaan en de meeste klachten zijn op wonderbaarlijke wijze verdwenen. ongetwijfeld niet voorgoed, maar het bezoek aan de dokter kan worden uitgesteld tot we hoog en droog onder ons eigen dak zitten. Aan het eind van de maand wordt het huis opgeleverd (een vertraging van slechts 14 dagen!) en moet alleen het interieur nog worden afgewerkt: keuken, badkamers, verlichting. Dan laten we onze verhuisdozen uit Bangkok komen en kunnen we inruimen. In de loop van juli moet het wachten voorbij zijn.

In de tussentijd proberen we ons zo goed mogelijk aan te passen aan onze nieuwe omgeving. De indrukken zijn overweldigend; je komt ogen en oren tekort. Je merkt dat je nog rondkijkt als een toerist; je ziet nog alleen de faƧade. Dat wordt over een tijdje hopelijk anders.

Waar ik het meest aan moet wennen is het feit dat ik geen hand meer hoef uit te steken. Alles wordt door de kinderen geregeld. En dat is na de verkoop van het huis in Normandiƫ, het verblijf in Nederland, het organiseren van ons vertrek naar hier, een geweldige omschakeling. Alle knoppen moeten op UIT en AF. Zo meteen komt de masseuse aan huis, want zoals mijn moeder altijd zei: je moet met de genade meewerken.

Kristien gezien door Mark