Thaita

Afgelopen week hebben we onszelf getrakteerd op een etentje bij een Italiaan, op loopafstand van ons onderkomen, dat wil zeggen aan de hoofdweg naar het dorp, maar uit de ringkinkel. We waren op dat moment de enige klanten. Verse pasta, geurige olijfolie, een lekker Italiaans wijntje, een geraffineerd dessert en heuse espresso. Dat ging er wel in, na twee maanden Thaise keuken, hoe smakelijk die ook kan zijn. Je waande je even terug in Europa.

Onder de koffie raakten we in gesprek met de eigenaar, een jeugdige veertiger. Hij kwam uit Torino en had tot vijf jaar geleden een goed lopend eethuis gedreven op Elba. Zaak verkocht en op Koh Tao iets nieuws begonnen. De reden van die avontuurlijke stap bleef duister (een liefdesgeschiedenis? een misstap? problemen met de lokale maffia?), hoe spraakzaam hij verder ook was. Een confidentie leek hem op de lippen te liggen, maar hij hield zich in.

Het beviel hem wel op het eiland. Soms, in het regenseizoen, voelde hij zich wel eens ver van huis. Maar verder kwam hij niets te kort. Hij was al die jaren bezig geweest zijn Thaise keukenpersoneel de geheimen van de Italiaanse keuken bij te brengen. Het probleem is dat de Thai dat eten niet lekker vinden. De dosering van ingrediënten gaat dus niet door proeven, maar op het oog. Hij moest alles voordoen. ‘Als ik een fout maak, dan doen ze die tot in den treure feilloos na,’ vertelde hij. Maar nu, na vijf jaar, begon het ergens op te lijken.

Zo kletsten we nog wat verder tot we opstonden om de terugtocht door de bush te aanvaarden.

De ‘arriverderchi’s en ‘alla prossima’s’ waren niet van de lucht. Verkwikt naar lichaam en geest zochten we ons huisje weer op. We beseften weer eens met hoeveel onzichtbare draden we verbonden zijn met je land, je continent, je cultuur van herkomst. Daar sta je pas bij stil als die buiten bereik zijn.

Doordat de weg naar ons logeeradres verhard wordt, kunnen we al een dag of tien niet met de auto de berg af. In het regenseizoen schijnt die weg in een rivier te veranderen en kan niemand meer zonder gevaar bij zijn huis komen. Nu wordt er cement gestort en vordert het pad zo’n 20 meter per dag. ’s Nachts als het moet uitdrogen laten de honden er hun voetafdrukken in achter. Net Hollywood.

Kristien gezien door Mark