Verhuizing

Afgelopen vrijdag zijn we in het huis getrokken. Een beetje voorbarig, want de meubels komen pas aan het eind van de maand. Maar Hans ging opeens hard achteruit en we konden niet meer in zo’n klein vakantiehuisje blijven. Bovendien moest je telkens een steile klim maken om er te komen en dat ging op een dag natuurlijk mis. Nu hebben we voor de 16e een afspraak gemaakt bij een neuroloog in het grootste internationale ziekenhuis van Bangkok, het Bumrungrad. Langer uitstel van medicatie zou stom zijn. In principe moet hij zich over een paar weken een stuk beter voelen. Nog even volhouden dus.

Ik ben bezig met het uitpakken van de dozen uit Frankrijk, zodat we weer een beetje ons eigen leven kunnen gaan leiden. Het butagasfornuis is aangesloten. We hoeven niet meer buiten de deur te eten. Het huis zelf is heel aangenaam: ruim en koel met een zeewindje. Ook de tuin krijgt langzaam vorm: samen met mijn schoondochter Tuk plant ik van alles dat het hele jaar door bloeit.

De timmerman blijft een probleem. Hij komt niet opdagen of stuurt na lang aandringen een viertal opgeschoten knechten die ons huis als werkplaats gebruiken om te zagen, timmeren, beitsen etc. Ze beschadigen de vloer en de vers geverfde muren zitten onder de bruine vingers, en bij dat alles staan ze continu te giechelen. Het gerucht gaat dat de baas aan de drugs is en dat hij klachten van zijn klanten afdoet met een lachje: wat maakt dat nou uit; dan duurt het toch wat langer? Als dat maar goed komt.

Vanochtend zijn de planken voor ons boekenkamertje gearriveerd, dus wellicht gaan ze daar morgen aan beginnen. In de werkkamer van Hans is een soort open kast uitgespaard waar we langs drie wanden boekenplanken laten bevestigen. Na al die jaren willen we de boeken wel eens uit het zicht hebben. Zal mij benieuwen of ze er straks allemaal in passen.

Kristien gezien door Mark