Zangvedetten

Toen we gisteren naar het postkantoor bij de haven reden zagen we op een stuk braakland langs de weg mensen met de handen op de rug naar iets staan staren. Aan metalen draden boven hun hoofd hingen een stuk of dertig fraaie houten vogelkooien, waarin evenzoveel zangvogeltjes hun kunsten lieten horen. Er liep een man onder de kooitjes langs met een notitieblokje waarin hij ijverig aantekeningen maakte. Het bleek een zangconcours.

Onze schoondochter wist te vertellen dat de eigenaars hun diertjes met engelengeduld trainen en tot topprestaties weten te bewegen. Prijswinnaars leveren veel geld op. Het hoogst bekende bod op zo’n zangertje is 400.000 Baht (zo’n € 10.000) en dat was geweigerd door de eigenaar, die daarmee ieders ontzag won. Winstbejag is dan ook niet het hoofdmotief van deze uit de hand gelopen hobby. Het schijnt dat de ware liefhebbers uren per dag bezig zijn om hun favorieten te pamperen. Ze nemen er alle tijd voor. Nu eens hangt de kooi binnen, dan weer buiten. Nu eens is hij afgedekt, dan weer hangt het diertje in de volle zon. De kooien worden gemaakt van hout vol kunstige versieringen. Als je er op gaat letten, zie je opeens overal vogelkooien. Op een gunstig moment word je zomaar vergast op een fluitconcert waar zelfs een iezegrim een goed humeur van krijgt.

Kristien gezien door Mark