Bumrungrad

We zijn zojuist teruggekeerd van ons allereerste bezoek aan Bangkok. Tot voor kort konden we die heksenketel¬† vermijden, maar nu moesten we wel vanwege de toestand van Hans. Op Koh Samui, een nabijliggend groter eiland met meerdere ziekenhuizen, hadden ze geen gespecialiseerde arts. Parkinson komt hier nog relatief weinig voor, of wordt niet als zodanig herkend. Dus moesten we een reis van 600 km maken naar Bangkok. Op advies van onze zoon hebben we gekozen voor het beste ziekenhuis van Azi√ę, het Bumrungrad. Oliesjeiks, op zoek naar genezing, landen er per helikopter op het dak. Via internet kan je een afspraak boeken bij de arts van jouw keuze. Je ziet waar iemand zijn opleiding heeft gehad en welke talen hij spreekt. Ook het intakeformulier kan je alvast downloaden. Je moet onder andere invullen tot welk ras je behoort en welke godsdienst je praktiseert. Je kunt van te voren een prijsopgaaf vragen van de behandeling die je wenst te ondergaan. Alles natuurlijk tegen een fractie van de westerse prijzen.

Het ziekenhuis maakte de indruk van een grote hotellounge. Tenminste, de afsprakenbalies en spreekkamers. Alles klopte tot in de puntjes. Het meest interessante was het contact met de neuroloog. Vakkundig, terzake en respectvol. De diagnose was in vijf minuten gesteld: Parkinson, geen twijfel aan. Het proces is volgens hem al jaren aan de gang, maar het verloopt heel traag, want alle spierkracht is nog aanwezig. Een half uur later stonden we met medicijnen voor een maand weer buiten. Hans is meteen begonnen met innemen. Er is al enig gunstig effect merkbaar, hoewel vandaag een terugslagdag is. Maar dat hoort er ook bij. We hopen dat het volgende week beter gaat, want dan moeten we een dagje op en neer het land uit. Naar Birma voor een zogeheten visa-run. We hebben in Den Haag niet meteen het juiste visum gekregen. Als gepensioneerde (en dat ben je hier al boven je 50ste) hoef je met het juiste visum een jaar niet van je plek. Met het visum dat we nu hebben mogen we weliswaar een jaar in Thailand blijven, maar moeten we om de drie maanden even het land uit. Weer een nieuw avontuur dus. Per boot naar het vasteland, daar met een busje van oost naar west (gelukkig is Thailand in het zuiden op zijn smalst), met een bootje naar Birma, stempelen en weer terug. Een nachtje op het vasteland en de volgende dag weer met de boot naar huis. En dat over drie maanden opnieuw. Never a dull moment!

Kristien gezien door Mark