Varaan

Van de recente overstromingen op het Thaise vasteland hebben we geen last gehad, die waren allemaal in het noorden. We zitten hier in een tamelijk beschut hoekje, niet alleen voor de regen. Voor gevaar van aardbevingen of een tsunami lopen de breuklijnen in de aardkorst bij Japan te noordelijk, die bij Indonesiƫ te zuidelijk en bovendien aan de andere kant van Thailand. Eigenlijk zitten wij juist te wachten op regen. Het is erg benauwd en vochtig, maar op een kortstondig onweersbuitje na gebeurt er niet veel. Wel hebben we al een paar echte regendagen meegemaakt: indrukwekkend! Er stroomt ineens een rivier door je tuin die boven van de berg komt en een weg zoekt naar beneden. Zo weet je gelijk waar je niets had moeten planten. Gelukkig staat het huis op palen, omdat de bodem bestaat uit lavarotsen waar geen rechte vloer op te leggen valt.

Een dag of wat geleden had ik de tuin van junglegewassen ontdaan om er bloeiende planten in te zetten en toen Hans naar beneden kwam om te eten wilde ik hem dat laten zien. We stapten het balkon op en zagen bij mijn nieuwe aanplant opeens een prehistorische gast staan: een donker geschubd dier van ruim een meter lengte met stevige poten, een lange bek vol tanden en een staart als een soort slagwapen. Het bleek een varaan, een soort reuzenhagedis die gelokt was door mijn plantjes. Een dag later zag ik bij de auto een uitvoering in het klein rondscharrelen. Die familie huist dus waarschijnlijk op ons terrein!

Kristien gezien door Mark