Mister Ban

Op de parkeerplaats bij het zwembad zagen we in alle vroegte een soort grote baar opgesteld, bedekt met witte en goudkleurige linten en gele bloemstukken. Een prominente dode, dachten wij. Maar de installatie maakte, hoorden wij later, deel uit van de festiviteiten rond Loi Kratong, het feest van het licht. Op de avond van de volle maan in november wordt de shit van het voorbije jaar (gesymboliseerd door afgeknipte nagels en haarlokken) op een zelfgemaakt bootje, verlicht door een brandende kaars, aan het water prijsgegeven.

Dat we aan een publiek opgebaarde dode dachten is zo gek nog niet: het is in Thailand gebruik een lijk een aantal dagen boven de grond te laten alvorens het in de open lucht te verbranden. Hoe meer aanzien de overledene genoot, des te langer hij blijft opgebaard. De lichaamssappen worden opgevangen en de geur bestreden met wierook.

Op de kop van het parkeerterrein bevindt zich in een ommuurde tuin een houten mausoleum in klassieke Thaise bouwstijl, ter grootte van een woonhuis met verdieping. Daar rust sinds zeven jaar het lichaam van Mister Ban, de oprichter van de grootste duikschool op het eiland. De man had heel wat in de melk te brokkelen voordat hij door een concurrent of vijandig zakensyndicaat om zeep werd gebracht.

Op Koh Tao, net als elders in het land, is de uitvaart in handen van Boeddhistische monniken. Zij begeleiden de dode op zijn laatste reis met zang en gebeden en verrichten de verbranding. Gisterochtend zagen we een aantal monniken in hun oranje gewaden de trap naar de rouwkamer van het mausoleum beklimmen. Uit de openstaande ramen woei de wierook je tegemoet. Het terras aan de straatzijde zat vol mensen, overwegend vrouwen. Iedere maand komen zij bijeen om voor de dode te bidden. De stemming leek allesbehalve somber of plechtig, eerder opgewekt. De Aziatische volkeren delen de tragische kijk op de dood niet die in de christelijke wereld bon ton is en door de uitvaartindustrie nauwlettend in stand wordt gehouden.

Kristien gezien door Mark