Sjans

Kortgeleden zag ik mijn schoondochter door de tuin lopen met een Thaise vrouw die ik herkende als een van de buren langs de weg naar beneden. Ik tikte op het raam en daar kwamen ze de trap op. Van dichtbij zag ik wie zij was.. Ze was een keer op bezoek bij Tuk en wilde niet op de bank zitten. Er werd een kleed op de vloer gelegd en daarop maakte ze het zich gemakkelijk.

Het heeft een paar maanden geduurd voordat we gezichten leerden herkennen. Inmiddels snap je niet meer hoe dat kan, maar in het begin zagen we weinig verschil. Zo zullen de Aziaten ons ook wel zien: allemaal dezelfde bleekscheten.

De vrouw herkent mij ook en ter begroeting knijpt ze eens flink in mijn bovenarm. Later tijdens de ontmoeting herhaalt ze dat gebaar: een teken van goedkeuring. Soms heb je geen woorden nodig. Ze komt omdat Tuk haar restanten van ons bouwmateriaal heeft beloofd nu zij haar huis aan het uitbreiden is.

Vanochtend kwam zij de boel ophalen. Het ging vooral om een stapel boomstammetjes voor het maken van bouwsteigers. Als eerste zag ik de vrouw gebukt onder een flinke stapel naar de weg lopen, even later gevolgd door twee jonge kerels. En daar kwam een gammel vrachtwagentje het pad opgereden, waaruit nog twee mannen stapten. Zodra de vracht op de wagen lag, was het tijd voor pauze. Ze gingen gezellig op de trap zitten en nu werd het huis van alle kanten becommentarieerd.

Dit is het moment om mijn kop te laten zien. Weer word ik door de vrouw verwelkomd met een kneepje in mijn arm. De mannen groeten en wijzen goedkeurend op huis en tuin. Alle planten worden bestudeerd. Heb jij die geplant, gebaren ze. Nee, zeg ik, dat was Tuk, ik bof. Terwijl we naar achteren lopen om van het zicht op zee te genieten neemt een van de mannen mij apart. You alone? vraagt hij belangstellend. Op mijn stralende ontkenning volgt een Thaise glimlach.

Kristien gezien door Mark