Vuilnisophaal

Toen we hier pas kwamen wonen, waren er tijdelijk geen vuilnisbakken te koop. No have, klonk het in alle winkels die we afliepen. Gelukkig konden we er zolang een lenen van de kinderen. Maar wat doe je hier met een volle vuilniszak? In het begin hadden we daar niet over nagedacht, verwend als we waren met onze staff die de zakken geruisloos afvoerde. Maar nu waren we het kittige stel kwijt. Von had een vissersboot onder zijn beheer gekregen en verdiende –tenminste bij gunstige weersomstandigheden- genoeg om zijn vriendin te onderhouden.

Ik vroeg het aan Tuk. Het bleek niet eenvoudig. Officieel moet de eigenaar van een huis bij het government office toestemming vragen om, tegen betaling van een maandelijks bedrag, te worden opgenomen op de route van de vuilnisauto. Maar voor ons waren er twee hinderpalen. Het huis stond nog niet op onze naam en bovendien is de weg langs ons huis naar boven te smal voor de grote gele ophaaltruck , die ook nog eens nergens kan keren. Zelf brengt zij haar afval naar beneden waar haar zus een restaurantje drijft. Dat bracht mij op de volgende oplossing: ik rij mijn volle vuilniszakken ’s ochtends vroeg de heuvel af en zet ze in het donker nu eens hier dan weer daar bij de grote hoop van restaurantafval. Thais inburgeren, je leert het snel.

Kristien gezien door Mark