Veerdienst

Koh Tao kan je van twee kanten bereiken. Via het vasteland en via Koh Samui, waar het vliegtuig uit Bangkok landt. In beide gevallen moet je varen. De allereerste keer dat wij hier kwamen vanuit Samui was er keus uit drie verschillende bootdiensten: de gewone, de langzame en de speedboat. Vaartijd varieerde tussen de 1,5 en 4 uur. De speedboat hebben we nooit genomen, omdat je daarmee weliswaar snel maar tevens drijfnat aankwam door het opspattende boegwater.

Sindsdien is het aantal reizigers zo fors toegenomen dat er een nieuwe rederij is bijgekomen die vaart met catamarans. Bij gunstige wind en een niet te lange tussenstop op Koh Panngang kan je in twee uur op Koh tao landen. De reistijd vanaf het vasteland is ongeveer gelijk. Er kunnen maximaal 250 man aan boord en bij het inchecken wordt veel werk gemaakt van de passagierslijst. Reizigers moeten zelf hun naam en reisdoel invullen op een lijst alvorens ze een gekleurde sticker krijgen opgeplakt met hun bestemming. Koh Tao is roze; zo weet het bootpersoneel wie er waar af moet. Ook je bagage wordt in de juiste kleuren gelabeld en door de matrozen op de plek van bestemming van boord getild.

Hoewel er overal in Thailand computers zijn, gaat de administratie van de veerdienst nog met de hand. Het werkt als volgt: je koopt een kaartje bij een van de talloze reisbureautjes en krijgt tegen betaling van de reissom een voucher. Met die voucher ga je een uur voor vertrek naar de pier. Daar ruil je bij het rederijkantoor je voucher om tegen een ticket. De vrouw achter het loket heeft een lijst met verkochte vouchernummers voor zich liggen, waarop ze het jouwe afvinkt. Het invullen van de passagierslijst is dus een extra controle, want alle gegevens zijn al bij de maatschappij bekend.

Ik heb het reizen met de catamaran altijd veilig en comfortabel gevonden. Tot voor kort. Op hoogtijdagen is het passagiersaanbod veel te groot voor de boot, die maar twee keer per dag Koh Tao aandoet. Maar iedereen die mee wil kan een kaartje kopen, niemand wordt geweigerd. Typerend is trouwens dat het Thais geen woord kent voor nee; iets kan alleen worden ontkend met een omweg. En een glimlach, uiteraard. Tot aan het vertrekuur blijven ze kaartjes verkopen, jagen dan de passagiers de loopplank op en lichten het anker. Op hoop van zegen!

We waren in Chumporn en gingen terug met de ochtendboot. De bus naar de pier kwam om 5 uur ’s ochtends voorrijden bij het rederijkantoor. Een handjevol mensen stapte in. Lekker rustig, dachten wij nog. Een paar honderd meter verder parkeerde de chauffeur bij het spoorwegstation en wachtte daar de trein uit Bangkok af. Een onwaarschijnlijk aantal mensen dromde rond de bus. Het was een dubbeldekker, dus die kon best wat bergen. Maar op een bepaald moment zat hij stampvol. Mensen hingen bij elkaar op schoot, de gangpaden waren gebarricadeerd met rugzakken, koffers en dozen. En nog altijd stonden er buiten mensen te wachten om mee te kunnen naar de pier.

Nu werden de Thai nerveus. Er werd heftig getelefoneerd en scooters reden af en aan. Na ruim een kwartier kwamen er drie minibusjes aan die de overige passagiers aan boord namen. Met vol gas stoven ze weg, gevolgd door onze bus. natuurlijk had de boot nu ook vertraging; de hele dienstregeling liep in het honderd. De chauffeur besloot iets van de verloren tijd goed te maken en reed met plankgas. Met ware doodsverachting nam hij de bochten, waarbij de overbelaste schokdempers kreunden en het hoge gevaarte dreigde te kantelen. Drie kwartier duurde de rit, maar we kwamen heelhuids aan.

Ook nu werd streng toegezien op het invullen van de passagierslijst, waardoor de vertraging alleen maar verder toenam. Een lijst met vouchernummers heb ik niet gezien. Was die er wel geweest, dan hadden ze op zijn minst geweten welk risico ze namen. Of wisten ze dat wel degelijk?

De reis verliep verder zonder problemen, tenminste in de VIP room op het bovendek, waar je tegen bijbetaling van 200 Baht maar beter naar kan uitwijken in dat soort gevallen. Daar loop je de minste kans om ondergespuugd te worden door zeezieke medepassagiers.

Kristien gezien door Mark