Op wielen

Als wij zoals vandaag de weg af lopen omdat de auto het begeven heeft, wordt ons bezorgd gevraagd of alles goed gaat. Zo ongewoon is het dat je hier loopt. Het eerste uitje van een pasgeborene vindt hier niet in de kinderwagen plaats, maar op de brommer. Baby’s worden op brommer en scooters rondgereden en trots aan iedereen vertoond.

Brommers en scooters, het wemelt er hier van. En van de sleutelateliers, waar panne verholpen wordt. Een scooter vervangt hier een stel benen, alles en iedereen verplaatst zich op die manier. De tweewieler wordt hier gebruikt als auto, ze kunnen er enorm veel op kwijt. Huisraad bijvoorbeeld – hele verhuizingen vinden op brommers plaats. Soms kan je nog maar net op tijd uitwijken voor een scooter die meterslange voorwerpen vervoert.

De Thai zijn meesters in het sturen met één hand. De andere draagt ofwel bagage of de telefoon. Er wordt wat afgebeld per dag. Als het mobieltje rinkelt, trekt niemand zich iets aan van andere weggebruikers. Ze scheuren al kletsend de bocht om zonder op of om te kijken en passeren ver over het midden van de weg. De tegenligger moet maar even wachten. Ze te ontwijken in een auto is een hele kunst. De eerste dagen stond het water in mijn handen als ik heelhuids thuis kwam.

Onderweg kom je de gekste taferelen tegen. Een man wiens hoofd door zijn vriendin die achterop zit wordt ontluisd, zwalkt van links naar rechts. Vier vriendinnen komen op één scooter de berg afsuizen. Een bakbrommer is zo zwaar beladen dat hij omkiept in de bocht. Een moeder vervoert haar drie kinderen van onder de vier jaar, die nauwelijks rechtop kunnen zitten.

Het aantal ongelukken is dan ook niet gering. Mijn schoondochter, die zelf heel voorzichtig rijdt, heeft een been vol littekens. Bij deze temperaturen helen wonden ook niet snel. Er vallen zelfs doden op de enige snelweg die het eiland telt. Vooral ’s nachts wanneer de kroegen sluiten. De valhelm is niet populair: veel te warm. Behalve als het stormt, tegen vallende kokosnoten.

En dan zijn er de 4-wielers. Het gaafste exemplaar dat rondrijdt is een vehikel dat compleet gestript is van alles dat er niet toe doet. De deuren en de ramen zijn eruit en zelfs de motorkap ontbreekt. Je kijkt zo in de stampende machinerie. De laadbak zit stampvol bouwmateriaal en mannen om in en uit te laden. Hier is de autokeuring nog niet uitgevonden. Ze blijven rijden tot het niet meer gaat.

Luxe personenwagens zijn hier bijna altijd taxi’s, die woekerprijzen vragen. En denk maar niet dat je kan afdingen, het is graag of niet. Want met een of twee ritten is hun werkdag al geslaagd.

Er moet ook nog verkeerspolitie op het eiland zijn. Tegenover de schildpadmolen bij de haven is een politiepost. Na tien maanden heb ik er nog nooit teken van leven gezien. Dus mijn rijbewijs vernieuwen? Ach...

Kristien gezien door Mark