Waterhuishouding

Het lijkt wel of het regenseizoen weer terug is. Het water valt bij bakken uit de hemel en alles voelt klam aan. De watertonnen kunnen de overvloed niet aan en stromen constant over. Mens en dier zoeken beschutting tegen al dat nat. Maar de planten in de tuin rechten hun rug. Met een gieter krijg je alleen de oppervlakte vochtig, maar na dit soort wolkbreuken blijft de aarde wekenlang doorweekt.

Pech voor de waterleveranciers. Die kunnen alleen hun eigen voorraad aanvullen, want omzet is er even niet. We dreigden al een vaste klant te worden, want het is heel lang droog geweest.

We mogen delen in de watervoorraad van onze schoonfamilie boven op de berg. Er loopt een leiding langs de weg die de kinderen, die lager wonen dan wij, bevoorraadt. Voor de aanmaak van cement is tijdens de bouw een aftakking naar ons huis gemaakt. In theorie zouden we om onze tank te vullen ergens langs de weg een kraan moeten opendraaien. Maar toen we gingen zoeken naar die kraan, bleek onze aanvoerlijn te zijn verdwenen. De buizen zijn opgedoekt om ergens anders dienst te doen. Ons is beloofd dat we weer worden aangesloten, maar het kan wel even duren. Als een Thai dat zegt, mag je rustig aannemen dat het een lange termijnproject is.

Water is hier een kostbaar goed, hoewel er ongelooflijk slordig mee wordt omgesprongen. De opvang van regenwater gebeurt in open tanks die naast de huizen staan. Er zijn maar weinig huizen die, zoals wij, dakgoten hebben die het regenwater verzamelen. Gods water over gods akker laten lopen, dat is hier meer gebruikelijk.

De blauwe kunststof waterleidingsbuizen zijn niet ingegraven. Dan zijn ze snel te repareren, wordt hier geredeneerd. Dat zoiets extra risico inhoudt, beseffen ze niet. Buizen die door passerend verkeer worden kapot gereden of een kokosnoot die van 20 meter hoogte neerstort en de leiding vermorzelt. Dan loopt er zomaar 100.000 liter water weg. Een gelaten schouderophalen is de enige reactie op zo’n verlies. De kapotte buis wordt vervangen door een nieuwe, die even kwetsbaar komt te liggen als zijn voorganger. Het volgende incident is al geboren.

De waterafvoer is hier per huis geregeld. Wie een paar stappen de jungle inloopt, ziet hoe het werkt. De afvoeren van douche en gootsteen lopen open en bloot terug in de natuur. Soms sta ik op het dakterras het zeepsop na te kijken dat uit mijn wasmachine de berg afstroomt. Nou kan de natuur wel tegen een stootje, maar je moet er niet aan denken wat er gebeurt als het hele eiland wordt volgebouwd.

Alleen de beerput is netjes ingegraven. Op het platteland in Frankrijk hadden we een soortgelijke septic tank. Die moest om de zoveel tijd worden geleegd en schoongespoten. Een paar jaar geleden ging de overheid zelfs controleren of dat wel volgens de regels gebeurde. Je moest, voor veel geld, een bevoegde firma laten komen en mocht niet langer je buurman vragen om de mest uit te rijden over zijn land. Het lukt ons maar niet om te ontdekken hoe dat hier werkt. Maar dat er officiële regels zijn, zou me verbazen.

Kristien gezien door Mark