Dagje Bumrungrad

We hadden deze keer geboekt voor een wat langer verblijf in Bangkok, omdat we meer van de stad wilden zien. Maar goed dat we niet meteen na aankomst excursies hadden besproken, want net zoals het weer liep alles anders.

In het Bumrungrad-ziekenhuis wilde de neuroloog Hans nader laten onderzoeken vanwege aanhoudend gewichtsverlies. Hij vermoedde een probleem in maag en darmen, en schreef tegelijk een algehele check-up voor. Aansluitend aan het consult werden we begeleid naar een belendende toren van het ziekenhuis. Terwijl wij wachtten in de hal, werd aan de balie een afspraak geregeld. Binnen vijf minuten zaten we tegenover de specialist, die een endoscopie aanbeval.

De volgende dag al kon hij terecht. In de ochtend werden de andere onderzoeken gedaan waarom de neuroloog had gevraagd en tegen het middaguur verdween hij door de klapdeuren van de onderzoeksruimte endoscopie. ’s avonds tegen achten kon ik hem weer ophalen.

Ik had een flink aantal uren stuk te slaan, maar ben het ziekenhuisterrein zelfs niet af geweest. Er zijn winkels, coffeeshops en restaurants in het gebouw, waar je de nodige afleiding kan vinden. Van boekhandel en drogisterij tot een winkel met pyjama’s voor als je onverhoopt mocht worden opgenomen. De meeste tijd heb ik doorgebracht in een voortreffelijk Japans restaurant, pal naast een McDonald’s.

Rond de klok van acht uur stond een verpleegster mij al op te wachten. Of ik, terwijl Hans nog lag uit te slapen van de verdoving, alvast met de dokter wilde praten. Die toonde mij de resultaten van het onderzoek op het scherm van zijn computer. Wat mij verraste was de openhartigheid waarmee hij sprak. alles wordt hier zonder dramatiek bij de naam genoemd: de darmen zijn gezond, maar in de maag is een probleem. Het is geen kanker, geen maagzweer, maar een bacterie die de voorbode is van een maagzweer. Hij schreef een antibioticumkuur voor en voorzag geen verdere problemen. Was de uitslag ernstiger geweest, dan was die ongetwijfeld net zo rustig gebracht.

Omdat Hans de laatste patiënt van de dag was mocht ik mee naar de uitslaapruimte. Hij lag nog aan het infuus, maar was klaarwakker toen hij het goede nieuws hoorde. En zag, want ik had de foto’s van het onderzoek meegekregen. Een half uurtje later mocht hij eindelijk die dag iets eten, maar graag buiten de muren van het ziekenhuis.

Kristien gezien door Mark