Check-up

Wonen op een afgelegen eiland houdt risico’s in, zeker als je boven de vijftig bent. Na recente gevallen van hartfalen in de nabije omgeving en een maagzweer in aanbouw onder eigen dak besefte ik dat het hoog tijd was om mijn conditie te laten nakijken. En nu we toch in het ziekenhuis waren... Bovendien werd ons verblijf in Bangkok ongewild verlengd.

Het slechte weer op Koh tao – en trouwens in een groot deel van het zuiden van Thailand – was niet alleen niet bedaard, maar nog verergerd. Flavius had het aanvankelijk geruststellend over een zware storm; dat had hij al zo vaak meegemaakt. Maar drie dagen later, toen het nog steeds onophoudelijk regende, de aarde begon te schuiven en alles op zijn weg meesleurde, de stroom was afgesneden, het koud werd en de wind almaar in kracht toenam, sprak hij van ‘de hel’.

Hij raadde ons aan in Bangkok te blijven. Dat kon trouwens niet anders, want het vliegveld van Koh Samui was gesloten omdat de landingsbaan onder water stond. De tv vertoonde beelden van woedende toeristen die informatie eisten van het vliegveldpersoneel. Maar bij een natuurramp, waar ook ter wereld, kan je niet verwachten dat je te horen krijgt wanneer het afgelopen is. Ook op Koh Tao waren honderden reizigers gestrand. Die zijn later per helicopter overgebracht naar een vliegdekschip van de Thaise marine, dat de ruwe golven kon trotseren en ze naar het vasteland heeft vervoerd.

Het Bumrungrad heeft een hele verdieping ingeruimd als health screening center. Ik kon meteen de volgende dag terecht. Het centrum opent ’s ochtends om zeven uur en tegen elven is het er spitsuur. Bij aankomst vul je een vragenlijst in met je medische antecedenten en kiest een onderzoeksprogramma. Ik nam het meest volledige voor vrouwen boven de 40, inclusief mammografie en uitstrijkje.

Vervolgens kreeg ik de sleutel van een kluisje, waarin een stel ziekenhuiskleren lag die ik aan moest trekken. Even later liep ik net als alle andere vrouwelijke patiënten in een grijs linnen broek en jakje. De outfit voor mannen was in het mokkabruin. Vrouwen die in burka’s kwamen binnen zeilen, liepen nu voor hun doen onbedekt rond. Sjeiks en bedoeïenen verloren hun extravagantie. Mannen en vrouwen van alle denkbare nationaliteiten krioelden door elkaar.

Het verplegend personeel spreekt de meest voorkomende talen en wat ze niet spreken staat gedrukt op kaarten, van Mongools tot Ethiopisch.

De onderzoeksafdeling is een goed geoliede machine. Je gaat in hoog tempo van het ene onderzoek naar het andere: longfoto’s, hartfilmpje, echografie, oogarts, gynaecoloog, mammografie. Opvallend is de overdaad aan personeel. De een verricht het onderzoek, de betreffende specialist komt kijken als er iets bijzonders is en een assistente ruimt de boel op voor de volgende patiënt. Ik heb nog nooit zoveel artsen op een ochtend gesproken.

Ook hier trof ik dezelfde openhartigheid als een paar dagen geleden. Als ze tijdens het onderzoek iets ontdekken wat niet helemaal in orde lijkt, wordt dat je meteen verteld. Ze vragen of ze verder mogen zoeken, en je krijgt meteen te horen wat de bevindingen zijn. Geen dagen zenuwachtig wachten op de uitslag; respect voor de patiënt staat hier voorop.

In drie uur doorloop je het hele parcours en bespreek je tot slot met een arts alle uitslagen. Op het uitstrijkje na, want dat duurt zelfs in Thailand twee dagen. Net zoals Hans een paar dagen geleden word ik doorgestuurd voor een maag/darmonderzoek. Dat vindt de volgende ochtend plaats. Een gastroscopie heb ik al een paar keer ondergaan en bewaar daar geen fijne herinnering aan. Maar hier is geen enkele reden om je druk te maken, want het hele onderzoek gebeurt onder verdoving.

Toen ik wakker werd, lag de envelop met de uitslag al naast mijn bed. Darmen goed, maar ook een maagprobleem. Een half uurtje later stonden we met medicijnen buiten op een taxi te wachten en brak de euforie los: op een paar zwakke plekken na kerngezond. Jaarlijks herhalen zo’n onderzoek. Dat is goed voor het moreel.

Kristien gezien door Mark