Na de storm

Het vliegveld van Koh Samui is weer open en we hebben ons ticket kunnen wijzigen. Alle gestrande reizigers zijn weg en de veerdienst loopt weer volgens dienstregeling. We kunnen naar huis!

Bij de aankomsthal op Samui liggen nog zandzakken en de boot vertrekt niet van de normale pier, omdat de weg daarheen nog niet berijdbaar is. We moeten zelf een minibusje huren om bij de boot te komen, terwijl normaal een bus van de rederij klaar staat. De zee is zo glad als een tafellaken. Je kan je niet meer voorstellen dat het zo gespookt heeft op de heenweg.

Na tien dagen zetten we weer voet op Koh Tao. Op het eerste gezicht valt alles mee. De auto staat nog waar ik hem heb achtergelaten en start meteen, ook al baden de pedalen in een laag water. Maar met hozen is dat snel verholpen.

Onderweg zien we enorme gaten in het wegdek. Het beton is op zijn zwakke plekken finaal weggeslagen en daaronder zijn diepe kuilen ontstaan, gevuld met water. Hier en daar zijn kokospalmen omgewaaid, in hun val gestuit door elektriciteits- en telefoondraden. We vermoeden dat er de komende tijd nog wel flink wat storing zal zijn.

Aan de voet van onze heuvel kunnen we niet verder, omdat de gaten in de weg gerepareerd worden. Het is lopen en sjouwen geblazen. Als we boven komen, staat het huis er ongeschonden bij. Er is niets kapot of omgewaaid. De vuurproef is met glans doorstaan.

De dagen erna horen we links en rechts hoe het hier gespookt heeft. Opvallend is dat geen enkele Thai uit zichzelf over de ramp begint. Ze glimlachen dat alles goed gaat. Pas als je doorvraagt krijg je details. Dat op het kruispunt voor de supermarkt de mensen tot aan hun kin in het water stonden. Dat ze een pomp moesten aanschaffen om de woonkamer droog te krijgen. Dat er drie huizen door het water zijn weggespoeld. Maar alles wordt ingehouden verteld, zonder enige dramatiek.

Van westerlingen horen we het complete verhaal. Door onbezonnen houtkap op de berg had de watermassa op een aantal plekken vrij spel en ontstonden er aardverschuivingen. Wie de pech had dat zijn huis op de verkeerde plek stond, zag het de diepte in verdwijnen. Inmiddels wordt er druk gerepareerd op de onheilsplekken, zonder dat blijkbaar wordt beseft dat je daar niet meer moet bouwen.

Op het vasteland, waar tientallen doden zijn gevallen, zijn in de laatste jaren grote stukken regenwoud gekapt om plaats te maken voor lucratieve rubberplantages, ook al was dat officieel verboden. Inmiddels staat daar geen aanplant meer overeind. Nu maar afwachten wat ze gaan doen: herbebossen of opnieuw kiezen voor het snelle geld?

Kristien gezien door Mark