Gevaar

Het werk aan onze oprijlaan is tijdelijk stilgelegd. De ploeg heeft nu de weg beneden aan de heuvel onder handen. Daar was snel ingrijpen geboden, want de gaten in de zandweg waren zo diep dat het aangrenzende beton begon af te breken.

Dat is precies wat wij vrezen voor onze oprijlaan in wording. De ondergrond van aangestampte aarde is voor het water een makkelijke prooi. Bovendien zijn de boorden van de weg niet afgewerkt. Er ligt gewoon een laag beton op losse grond. Dat het gaat breken weet iedereen, maar toch komt er geen betere oplossing. Pappen en nathouden, zo zijn hier de manieren.

Vanwege de werkzaamheden moeten we de auto beneden laten staan tot het beton is uitgedroogd. ’s Ochtends vroeg is de helling nog te belopen, ook al is het dan al 300. We gaan zwemmen, hoewel het zwemwater al weken geen verkoeling meer biedt. Maar je beweegt tenminste.

Vandaag ziet het water er vreemd uit. Het is troebel en hier en daar ligt schuim op het oppervlak. De staf lijkt niet gealarmeerd en is als altijd bezig om de bodem te stofzuigen en met het schepnet dode insecten uit het water te vissen. Als we aan de rand van het bad staan, zien we ook nog eens wit poeder op de bodem liggen.

We kijken elkaar aan. Ik voel er weinig voor om hier in te springen. De stofzuigerman merkt onze aarzeling en zegt vergoelijkend – too hot. Blijkbaar zijn door zuurstofgebrek – de pompen staan niet aan! – de chemicaliën niet opgelost. We besluiten rechtsomkeer te maken en ik zeg tegen de man – we’ll come back later. Nu knikt hij instemmend dat we groot gelijk hebben. Een typisch Thais trekje is dat, de verantwoordelijkheid aan een ander overlaten.

Op de terugweg dringt de situatie pas goed tot ons door. Omdat het bad zo slordig wordt onderhouden, maakt de hitte het zwemwater levensgevaarlijk. Wie weet waartoe dat kan leiden: botulisme, legionella... Onze fantasie slaat op hol. En hoe zit het eigenlijk met onze watertank die in de volle zon staat? Ineens loert overal gevaar.

Pas bij de gedachte dat miljoenen mensen op de planeet zo’n zelfde watervoorziening hebben, kalmeren we. Bovendien is onze watertank niet van ordinair plastic, maar speciaal behandeld tegen algen en de schadelijke effecten van UV-straling.

Blijft een feit dat je met dit weer het kraanwater goed moet laten doorkoken. Ook buiten de deur eten bij deze temperaturen is niet zonder risico. Een voedselvergiftiging is niet altijd te vermijden, maar je moet het gevaar niet opzoeken.

Kristien gezien door Mark