Kapper

Het was hoog tijd voor een knipbeurt. Naarmate het warmer wordt, wil je vaker naar de kapper. Een kapsalon is hier een soort ontmoetingsplaats. Hoe later op de dag, hoe drukker en gezelliger. Want behalve kapper zijn ze ook schoonheidssalon.

Laatst zag ik een van de opzichtigste ladyboys van het eiland midden in de zaak zijn teennagels laten verzorgen. Hij had het hoogste woord. Er waren zeker drie vrouwen tegelijk met hem in de weer, terwijl een groepje toehoorders geamuseerd naar hem stond te luisteren. Op zo’n moment betreur ik het dat ik geen Thais versta.

Er zijn hier in verhouding veel kapperszaken. Toch gaan wij steeds naar hetzelfde adres. Hoewel de zaak om negen uur opengaat, is het not done om dan al op de stoep te staan. Het heeft even geduurd voor we dat begrepen. De eerste twee uur hebben ze nodig om wakker te worden, de rotzooi op te ruimen van de vorige dag, het huisaltaartje te verzorgen – kortom om in de stemming te komen voor een nieuwe werkdag.

Een afspraak hoef je niet te maken. Je komt en kan meteen terecht of iets later. Ook knipaanwijzingen zijn niet nodig. Al was het maar omdat ze je niet verstaan. Ze kijken in de spiegel en gaan aan de slag. Niet altijd met evenveel succes, maar haar groeit snel weer aan in dit klimaat.

Bij mannen wordt gebruik gemaakt van de tondeuse. Toen ik dat voor het eerst zag, moest ik even slikken. In een paar handbewegingen wordt het achterhoofd hoog opgeschoren. Toen Flavius zijn vader na zo’n knipbeurt zag, moest hij grinniken – ik zie dat je een Thaise coupe hebt! Veel keuze is er trouwens niet: Thaise coupe of kale kop.

De kapperswinkel ligt vlak bij het strand, naast de beste coffeeshop van het eiland. Voor ons twee vliegen in een klap. Tenminste, meestal. Blijkbaar zijn we de kapper ongemerkt voorbijgelopen, wanneer we voor de coffeeshop stilstaan. Maar we willen eerst geknipt worden en lopen terug.

Wat vreemd, we zijn er blijkbaar weer voorbij. het lijkt wel of de kapperszaak foetsie is. We keren nogmaals om en zien nu dat de winkelpui ontbreekt. alleen de spiegels hangen nog aan de muur, het hele interieur is verdwenen. Ook van de supermarkt ernaast ontbreekt de voorgevel, en alle schappen zijn weg.

We lopen nog wat verder terug en zien dat het belendende chique restaurant is dichtgetimmerd. De boel ziet er verlaten en nu al vervallen uit. Wat is hier aan de hand?

Onder de koffie wordt het raadsel opgehelderd. Het restaurant heeft tijdens de storm van begin april voor de tweede keer binnen een jaar waterschade opgelopen. De kostbare keukenapparatuur was nog maar net vervangen. Het is het laagst gelegen bouwsel langs de weg, en liep als eerste manshoog vol. Ook in de kapperswinkel en de supermarkt stond het water binnen de kortste keren ruim een meter hoog. De glazen gevels zijn domweg uit hun sponningen gedrukt.

Het heeft even geduurd voor we een andere kapperswinkel hadden. En wat blijkt? Hier werken dezelfde kapsters als voorheen. Ze zijn tijdelijk overgeplaatst, terwijl de oude zaak wordt opgeknapt. Omdat er daar geen enkele bouwactiviteit te bespeuren valt, vraag ik wanneer ze terug kunnen. Over zes maanden – klinkt het onzeker. Dat gaat dus wel een jaartje duren, begrijpen we.

Kristien gezien door Mark