Onthaasting

Op een week na wonen we nu een vol jaar in Thailand. Alle seizoenen zijn de revue gepasseerd en we hebben alle denkbare weertypes voorbij zien komen. De vuurdoop is achter de rug.

De zomer, waar we nu nog midden in zitten, is niet ons favoriete seizoen. Maar duidelijk ook niet dat van de Thai. Wat je van hun kan opsteken is hoe je met die overweldigende hitte moet omgaan. Weinig actie ondernemen en – vooral – weinig willen. Iedere overmatige inspanning wordt afgestraft. De ultieme manier van onthaasting: een verblijf in de tropen tijdens de zomer.

Stress kom je hier dan ook niet tegen. Eerder het tegendeel: slome vergeetachtigheid, beloftes op de lange baan. Althans zo komt het plaatselijke gedrag over op een westerling. Wat moet een Thai dan wel niet van ons denken? Een stelletje windmakers, ongetwijfeld. Inmiddels weet de Thai hoe hij de farang blij kan maken. Hij zegt wat je graag wilt horen en volgt stilzwijgend zijn eigen agenda. Als hij die heeft, tenminste.

Zo is de oprit naar het huis nog steeds niet klaar. De cementmolen staat al een maand voor de deur omdat er nog een parkeerplek voor de auto moet worden gestort. Twee keer is de aannemer sindsdien komen kijken of de aarde onder het beton dat er al ligt, niet weggespoeld wordt door de regen. Uiteindelijk heeft hij een ploeg ‘hakkers’ laten aanrukken die de gaten onder de weg met kunst- en vliegwerk hebben opgevuld. Tot de volgende stortbui ligt het er goed bij.

De cultuurverschillen zijn en blijven groot. Alleen raak je eraan gewend en verlies je je achterdocht. Neem nou het kopen van een vliegticket. Vroeger deed ik dat zelf via internet. Maar in het Thais kan ik niet uit de voeten en dus gaan we naar een reisbureautje. Zo hebben we net weer geboekt voor Bangkok. Hoe vroeger je komt, des te groter de kans is op een goedkoop ticket. Het verschil kan oplopen tot wel 50%.

Inmiddels hebben we een vast adresje waar we boeken. De vrouw die het bureautje drijft, lag op de bank te dutten toen we binnenkwamen. Het liep tegen twaalven, maar het is momenteel stil op het eiland en er was geen kip op straat. Ietwat onwillig kwam ze overeind om ons te helpen. Business is business. Het kiezen van de tickets ging voorspoedig en we kregen een reuzenkorting. Zo goedkoop waren we nog niet eerder uit geweest.

Vervolgens pakte ze de telefoon om de tickets bij haar agent te reserveren. Terwijl zij aan de lijn bleef zei ze dat alles meteen bevestigd moest worden, waar wij geen bezwaar tegen hadden. Ze krabbelde de prijs op een papiertje en ik betaalde. Toen wij geen aanstalten maakten om weg te gaan en zij niet om de telefoon neer te leggen, ontstond er even een impasse. O ja, de tickets – je zag het haar denken. Of we die later wilden komen ophalen. En ze vervolgde haar gesprek.

De eerste keer dat zij zoiets deed, gingen we dezelfde middag al terug. We kenden haar niet en hadden geen betaalbewijs. Maar dat bleek veel te vroeg. Je moet minstens een paar dagen wachten. Alles is hier een kwestie van wederzijds vertrouwen. Dat hebben we de afgelopen maanden opgebouwd. Nu krijgen we zelfs korting op de kaartjes voor de boot.

Kristien gezien door Mark