Autoverzekering

Terwijl wij in Frankrijk nog bezig waren onze Berlingo te verkopen, hadden de kinderen hier een familieautootje aangeschaft, een tweedehands Suzuki pick-up. Bij aankomst op ‘the rock’ – zoals het eiland onder farangs wordt genoemd – lagen de autopapieren in het dashboardkastje. Ik heb er ongezien mijn internationale rijbewijs bovenop gelegd.

Na maanden zag ik pas dat er een verzekeringssticker op de voorruit prijkte met het getal 2553. Inmiddels wist ik dat het een jaartal was, en bovendien het lopende. Dus alles was geregeld. Na de jaarwisseling vroeg ik aan Tuk hoe ik de verzekering kon verlengen en dat bleek heel wat voeten in de aarde te hebben.

Om te beginnen stond de auto nog op naam van de vorige eigenaar. Die moest eerst worden overgeschreven, en beter op de naam van Tuk dan op de onze. Daarvoor moest zij naar Suratthani of Chumporn, dat was niet helemaal duidelijk. Na heel veel gedoe stond de auto uiteindelijk in maart op haar naam.

Verzekerd was hij nog steeds niet. Daarvoor moest ik samen met Tuk naar de garage op Koh Tao voor een keuring en de garagehouder zou daarna een reeks nummers doorbellen naar het verzekeringskantoor. Een duister verhaal.

Begin deze week werd er eindelijk werk van gemaakt. We hadden om 15.00 uur afgesproken bij de garage. Ik was te laat, maar evengoed de eerste. De monteur die enkel Thais spreekt, gebaarde vragend wat het probleem was. Ik pakte mijn telefoon om Tuk te bellen, maar kreeg geen gehoor.

Intussen had hij de motorkap geopend en zo te zien een mankement ontdekt. Daar kwam Tuk op haar scootertje en zij legde de man iets uit over de verzekering, waarna hij ons meetroonde naar de auto en wees op het motorblok. Wij begrepen niet waarnaar we moesten kijken, maar hij zag iets dat dringend gerepareerd moest worden. Over een uurtje konden we terugkomen.

Het was druk in de garage. Auto’s reden af en aan, maar toch stond onze auto een uur later klaar. Het euvel, waarvan ik volstrekt onkundig was, verholpen en de nummers voor Tuk op een kartonnetje. Toen ik die cijferreeks zag begreep ik waar het om ging. De monteur had het chassisnummer ingevet en er op het karton een afdruk van gemaakt. Blijkbaar bestaan hier geen kentekenbewijzen en moet het chassisnummer met de hand worden gekopieerd.

Toen ik mij hardop verbaasde over de gang van zaken, kreeg ik een inkijkje in de Thaise keuken. De officiële manier om een auto op Koh Tao te verzekeren is als volgt. De auto moet overgevaren worden naar Suratthani. Daar wordt hij door een regeringsinstantie gekeurd en daarna, mits goedgekeurd, geven zij het chassisnummer door aan de verzekering, die vervolgens de polis mag opmaken.

De korte weg is om de auto te laten waar hij is en, tegen een vergoeding, het chassisnummer door een garage te laten kopiëren. Met dat bewijs een ambtenaar buiten werktijd te benaderen, die de verzekering het groene licht geeft. Deze laatste methode is goedkoper en sneller dan de wettelijke. En zonder lastige keuring is succes bovendien verzekerd.

Kristien gezien door Mark