Timmerman

Het tempo in Thailand is misschien niet lager dan wij gewend zijn, maar vooral anders. Soms lijkt alles stil te staan, maar dan is er langs een andere weg dan jij verwachtte opeens een sprong voorwaarts gemaakt. Onthaasten gaat zo bijna vanzelf. Mijn bloeddruk is weer helemaal in orde, terwijl we nog steeds in de wachtstand zitten. Het huis wordt –boeddha volente- aan het eind van de week opgeleverd. Dan alleen nog de timmerman en de meubels. Kortom, het eind komt in zicht.

Die timmerman kon nog wel eens een struikelblok worden. Twee weken geleden zei hij in zijn beste Engels dat hij over een week klaar kon zijn met zijn werk. Toen ik daarop met westers enthousiasme reageerde, deinsde hij terug. Hij was zichtbaar benauwd dat ik hem letterlijk zou nemen. Op dit moment ligt hij, geveld door dengue fever (knokkelkoorts), doodziek in zijn atelier. De gevreesde tijgermug heerst en er vallen alom slachtoffers. De eerste keer schijn je daar behoorlijk ziek van te worden; zes dagen aan het infuus bij hoge koorts en heftige pijn in je gewrichten. Onder de Thai en long time residents heerst over die knokkelkoorts een soort fatalisme. Ze zien het zo’n beetje als Russische roulette. Nou wij niet. We blijven ons vooralsnog fanatiek insmeren, vooral na 4 uur ’s middags tot zonsondergang, wanneer die krengen actief zijn.

Kristien gezien door Mark