Vuur

Op het Franse platteland hadden ze er een handje van om afval in brand te steken. Dat was goedkoper dan het weg te brengen naar de vuilstortplaats.

Toen Serge, onze klusjesman, merkte dat wij met ons tuinafval heen en weer reden naar de container in het dorp kwam hij aanzetten met een verroeste olietank. Hij deed mij voor hoe ik gaten moest boren in de zijwanden voor de trek en voortaan kon ik zo alle afgeknipte takken zelf verbranden.

Bovendien raadde hij aan om, net als hij, onze bankafschriften in het vuur te gooien. Dan konden nieuwsgierige buren die in onze vuilniszakken zouden snuffelen niet ontdekken hoeveel we waard waren…

De eerste paar keer was het leuk, lekker fikkie stoken. Maar de hoeveelheden waren zo groot dat ik soms twee etmalen bezig was om alles weg te werken. Mijn kleren stonken en als de wind draaide stond binnen de kortste keren ook het huis vol rook.

Later kochten we een versnipperaar. Met als gevolg dat we zoveel houtsnippers kregen dat we die onmogelijk allemaal tegelijk konden verspreiden. Dus maakten we van het restant een hoop achter in de tuin. Na een week waarschuwde de buurman dat die hoop lag te roken. Broei! In het hart van de stapel brandde het al. Sindsdien heb ik het niet zo op vuur.

Maar daar denken ze hier heel anders over. De vuilnisafvoer is nog steeds niet goed geregeld. Laatst kwam Tuk met de oplossing. Ze zou iemand twee diepe gaten in de grond laten graven. Het ene kon dienen als composthoop en het andere moesten we volstorten met alles dat verbrand kon worden. Eens in de zoveel tijd de fik erin en dan opnieuw beginnen.

Mij ging een licht op. Zo doen de meeste eilandbewoners dat, want het kost niks. Alleen de restaurantjes betalen voor de vuilnisauto. Vandaar dat je altijd wel ergens een rookpluim ziet of een stankwolk ruikt.

Vuur is een eeuwenoude oplossing voor allerlei hinder. Laatst werd boven het huis van de kinderen een weg aangelegd, waar een groot overhellend rotsblok stond. Onbegonnen werk om het van zijn plaats te krijgen. De truc die uitkomst bood, kostte geen enkele spierkracht. Een oude autoband werd op de rots gelegd en in brand gestoken. Toen er niets meer van over was, werden er bakken ijswater over de brandplek gegoten en zie: de rots brokkelde af!

Onkruid wordt hier niet gewied, maar aangestoken. De aarde ziet een tijdje zwart, maar wordt altijd weer groen. Zo eindigt alles hier in vlammen: planten, dieren en uiteindelijk wijzelf.

Kristien gezien door Mark