Panta rhei

‘Alles stroomt en niets blijft’ – nergens is die oude wijsheid zo aanschouwelijk als op dit tropische eiland in de Zuidchinese zee. Op zonnige dagen bij een onbewolkte hemel schittert de zee als een helblauwe spiegel. De eilandbewoners zijn energiek en de toeristen in hun element: een Zwitserleven-paradijs.

Maar zodra de hemel betrekt, verandert alles. De zee weerspiegelt het luchtruim: blauw wordt grijs, grijs wordt zwart. De eilanders verzinken in lethargie. Verdwenen is het Zwitserleven-gevoel. De einder trekt dicht, er is regen in aantocht.

Soms komt de regen met een reuzensnelheid aanrollen over zee. Dan moet je haastig alles binnenhalen voordat de wind ermee vandoor gaat. De zee is fascinerend. Geen dag, zelfs geen uur biedt zij hetzelfde schouwspel.

Vooralsnog figureert de Zuidchinese zee niet in mijn dromen. Die zijn nog steeds bevolkt door de Maas, de Neva en het IJ. Ze zeggen dat de ziel altijd te paard reist, dus wie weet wat voor beelden ik nog in het verschiet heb.

Kristien gezien door Mark