Clinic

Ze liggen nog geen 200 meter van elkaar, de twee klinieken op het centrale deel van Koh Tao. Toch heeft het een jaar geduurd voor we de tweede vonden. Je kan er terecht voor kleine ingrepen en kwetsuren. Voor ernstiger klachten word je doorverwezen naar het vasteland.

De eerste ‘internationale’ kliniek ligt midden tussen de winkels langs de weg naar de haven en wordt gerund door Pi Pon, een ervaren verpleegster. Zij heeft goed geboerd en bezit inmiddels een aantal panden op het eiland, waaronder die naast ons. Vanuit de kliniek bestiert zij haar imperium met vaste hand.

Als vreemdeling weet je niet beter of je moet bij haar zijn als je wat mankeert. Een voet over de drempel kost al meteen 500 Baht. Als je bedenkt dat je voor een tiende van dat bedrag kan eten, is dat fors overvraagd. Bovendien zijn de jonge artsen, die elkaar regelmatig afwisselen, naar verluidt goedkope stagiairs. Thai zie je dan ook niet in haar kliniek. Die gaan verderop naar de Koh Tao Physician Clinic, de plaatselijke huisartsenpraktijk

Vanochtend moest ik langs een dokter omdat ik een dag eerder was gestoken door een insect dat ik uit het zwembad had gered. Als dank boorde hij zijn giftige angel in mijn duim die nu abnormaal was opgezwollen. Een mooie gelegenheid om de onbekende kliniek te bezoeken.

Al direct bij binnenkomst was het verschil merkbaar. Er hing een sfeer van bedrijvigheid, terwijl in de ‘internationale’ kliniek lamlendigheid troef is, zodra Pi Pon haar hielen heeft gelicht. Er zaten Thai te wachten op hun beurt, die direct plaats voor ons maakten. Binnen een mum mocht ik naar binnen bij de dokter.

Er kwam net een vrouw naar buiten lopen met een baby op haar arm. Half ontkleed en met een grote traan nog op zijn wang. Zo te zien had hij zijn eerste prik gehad. De deur van de behandelkamer stond open en bleef open. Achter de tafel van de dokter lag een vrouw op een behandeltafel die iets opsnoof uit een flesje. Er liepen drie in het wit geklede assistentes rond. Een gezellige drukte.

Mijn duim moest behandeld worden en dus werd ik naar de tweede onderzoekstafel in de ruimte geleid. Even later stonden ze met z’n drieën te prikken en te knijpen om het gif te verwijderen dat de ontsteking veroorzaakte. De dokter deed ook nog een duit in het zakje. Au!

Terwijl ik overeind kwam, ging hij weer even kijken bij de vrouw op de andere tafel. Vervolgens kreeg ik een pleister opgeplakt en twee zakjes pillen mee tegen de ontsteking. Als de zwelling morgen groter is dan zit het gif dieper en moet hij snijden.

Deze sfeer bevalt mij prima. De dokter maakt een capabele indruk. Niet voor niks gaan de Thai naar hem. Over Pi Pon’s kliniek wordt gefluisterd dat er onnodig dure diagnoses worden gesteld die veel geld in het laatje brengen. Weten de buitenlandse verzekeraars veel…

Kristien gezien door Mark