Blindenmassage

Thaise massage is een begrip. Als het vakkundig gebeurt is de behandeling een weldaad, hoewel niet direct pijnloos of aangenaam. Met regelmaat verlost worden van spierknopen is levensverlengend. Oud worden in Thailand is zo gek nog niet…

De enige moeilijkheid is een goed adres te vinden. Iedere Thai leert als kind al de massagehandgrepen. Artsen zijn niet dik gezaaid en worden bovendien gemeden wanneer ze dure medicijnen voorschrijven. Dus als mensen zelf een aandoening kunnen oplossen, des te beter. Alleen kan je van een onoordeelkundig uitgevoerde massage ook een aandoening oplopen.

Zo hadden wij bij een eerder bezoek aan Koh Tao een paar jaar geleden zo de smaak te pakken van massage dat we in de laatste week wel drie keer gingen. Dat was teveel van het goede omdat er spieren behandeld werden waar iemand met kennis van zaken niet aan was gekomen.

Op te terugweg kreeg ik in het vliegtuig vreselijke pijn in mijn kaak. Met zware pijnstillers bleef het nog net dragelijk. Hans had zo’n last van zijn rug dat hij liep te strompelen. Levensverlengend, zei ik? Had je gedroomd.

Bij thuiskomst in Frankrijk wilden we meteen naar de dokter. Er was er een in het dorp die ook aan sportmassage deed, maar helaas niet aan afspraken. Dus moesten we in de rij. De wachtkamer was overvol, mensen stonden overal tot buiten aan toe. En dat zonder wachtnummertjes.

Na uren waren we aan de beurt. De arts liet zich niet opjutten door al die wachtenden, maar nam de tijd. In Thailand geweest? Zeker een voedselvergiftiging? Ons verhaal had hij nog niet eerder gehoord en vond hij hilarisch. Hij constateerde dat onze spieren waren gemaltraiteerd. Hans werd door hem ‘gekraakt’ en voor tien sessies naar de fysiotherapeut gestuurd. Ik kwam er nog genadig af met spierontspanners.

Sindsdien zijn we een stuk voorzichtiger. Vooral omdat Tuk niemand echt kan aanbevelen op het eiland. Het zijn allemaal welwillende amateurs, die zo een centje bijverdienen. En dus gaan we elke ochtend zwemmen om de spieren soepel te houden. In Bangkok moeten er vast goede adressen zijn, maar het duurt even voor je die gevonden hebt.

Ook deze keer zijn we er niet aan toe gekomen, want we hadden een overvol programma. Maar in Chiang Mai hadden we alle tijd. Op een verkenningstocht door het oude centrum kwamen we in een zijstraat vlak bij het hotel een merkwaardig bord tegen. In het centrum zijn de meeste borden in het Thais en dit was Engels, maar we waren vooral verrast door de tekst: massage door blinden. Uit nieuwsgierigheid liepen we de poort binnen om te zien wat ze aanboden. Onder meer een voetmassage. Dat leek ons de perfecte manier om binnen een kijkje te nemen. Wat kan er nu fout bij een voetmassage?

We melden ons bij een potige, ziende, dame die de kassa beheert. Zij verdwijnt naar binnen en geeft aanwijzingen: ‘Twee voetmassages, twee.’ We antichambreren op een bank onder een afdak, waar een foto hangt van een blinde Amerikaanse vrouw die haar leven sleet in Bangkok. Zij was de oprichtster van professionele massageopleidingen voor blinden.

Even later worden we binnengelaten en naar twee lage bedden verwezen, waarop we gaan liggen. In het halfduister ontwaren we een reeks van die bedden, waartussen de blinde masseurs heen en weer schuifelen. Het is niet druk.

Twee mensen maken zich los uit de groep om ons te behandelen, een man en een vrouw. Na een kort gebed en een moment van concentratie gaan ze van start. Al na een paar minuten weet ik het zeker: dit is de beste voetmassage die ik ooit heb gehad! De vrouw wordt door niets afgeleid; ze voelt waar de problemen zitten en gaat die te lijf. Intussen hebben de masseurs het onderling gezellig; er wordt gekletst en veel gelachen.

Ik ontdek spieren in mijn kuiten waarvan ik het bestaan niet vermoedde. Naast me hoor ik Hans af en toe kreunen; die ervaart duidelijk hetzelfde. Een uurtje later staan we verkwikt op van het bed; het lijkt wel een verjongingskuur. het effect is zo aangenaam dat we besluiten voor vertrek nog een keer terug te gaan. En dan voor de behandeling van nek en schouders. Zolang ze van je zwakke plekken afblijven kan het alleen maar weldadig zijn.

En dat was het ook. We kregen ieder dezelfde masseur, die wederom een klein wonder verrichtten. Twee weken later hebben we er nog steeds baat bij. Nu maar hopen dat we dichterbij iets soortgelijks vinden.

 

Kristien gezien door Mark