Lijntekening

Een maand of wat geleden stond er opeens een plasje water op de slaapkamervloer. Ver van het raam en bijna tegen de binnenmuur van de badkamer. Vreemd. Ik dacht dat ik misschien slordig gedweild had en mopte het nat zonder verder nadenken weg.

Wat later kregen we natte voeten bij het uit bed stappen. Die nacht had het stevig geregend, dus het moest regenwater zijn. Maar onder de ramen en bij de balkondeur viel geen spoor van vocht te bekennen.

Ik moest er het mijne van hebben en keek onder het bed. Daar lag een flinke waterplas zomaar midden onder het matras. Onbegrijpelijk waar die vandaan kwam.

De volgende keer dat het gebeurde, weer na een nacht waarin het buiten had gespookt, begreep ik dat we de bron moesten zien te vinden. Hier was echt iets mis.

Nou was er al kort na de bouw een scheur verschenen in het pleisterwerk op de muur aan het hoofdeinde van het bed. Maar wie aan het Vondelpark in Amsterdam gewoond heeft, kijkt daar niet van op. De bomen van het park zogen het grondwater weg, waardoor fundamenten kwamen bloot te liggen en muren scheurden, terwijl huizen verzakten. Ook na het pulsen van ons huis vertoonden de vers gestucte muren binnen een paar weken nieuwe scheuren. Daar zochten wij dus ook hier niets achter.

Maar die scheur bleek wel degelijk de oorzaak van onze natte voeten. Bij nadere inspectie bleek hij door en door. En wanneer de wind en regen uit het oosten kwamen, kon het water zomaar naar binnen stuiven. Toen we het bed van de muur wegschoven, zagen we meteen hoe wijd de scheur al was geworden.

Pi Noj beloofde maatregelen te treffen. Een tijdlang gebeurde er niks, tot er op een dag opeens geluiden klonken onder het huis. Gehak en getimmer, gelach en gepraat, en zelfs gezang. De bouwploeg van de buren was tijdelijk naar hier verhuisd. Binnen twee dagen verrees er een betonnen pilaar onder het midden van de gescheurde muur. Het voetstuk is een meter diep ingegraven, dus verder scheuren is onmogelijk.

Twee weken later kwamen ze naar binnen om de scheur in de slaapkamer uit te hakken. Aan het eind van de dag werd de boel keurig afgesmeerd. Dat was een dag of tien geleden. Eerst dacht ik dat ze het karwei snel zouden afmaken, maar na een dag of wat hebben we het bed maar teruggeschoven tegen de muur.

Dat ruwe cementspoor is helemaal niet lelijk. Het doet denken aan een meanderende tekening van Armando die jarenlang bij ons in huis heeft gehangen. Dit mag best zo blijven. Maar vanochtend kwam de jonge opzichter zeggen dat hij vandaag kwam schilderen: cement good now. Daar gaat ons kunstwerk.

Kristien gezien door Mark