Arabia felix

Bij controle in het Bumrungradziekenhuis pakt de neuroloog opeens zijn stethoscoop en constateert bij Hans een hartruis. Het loopt tegen vijven en ons vliegtuig vertrekt morgenochtend om 10.00 uur. Hij wil dat we langs de cardioloog gaan en wij stribbelen tegen omdat we onze terugreis zien mislopen. Maar nee, dit is Thailand! We kunnen meteen door naar de hartspecialist, een paar verdiepingen lager. Aan de balie put de verpleegster zich uit in excuses; de artsen houden stafvergadering en we moeten een uurtje wachten.

We zijn niet de enigen. Even verderop zit een gezelschap Arabieren. Een zwart gesluierde vrouw in een rolstoel; een jonge man (haar zoon?) in korte broek; een jonge vrouw in het zwart met een heersersblik (zijn echtgenote?) en een oudere man die bij de vrouw in de rolstoel hoort. De oude man loopt driftig te telefoneren met een luide basstem die volkomen misstaat bij zijn schriele verschijning. Een klein gratenpakhuis met benen als lucifershoutjes uitstekend onder zijn veel te grote korte broek.

Wij blijven rustig wachten tot de dokter uit vergaderd is, maar de Arabieren zijn ongeduldig en proberen de boel te versnellen. Dat wekt geen sympathie aan de balie. Uiteindelijk komt de dokter terug en is het Arabische viertal als eerste aan de beurt. Het duurt, en het duurt, en het duurt. Als wij uiteindelijk gaan informeren hoe het zit, klinkt het: Next you!

De dokter is een jonge man, zo te zien van Chinese komaf, die zorgvuldig tewerk gaat. Hij luistert naar diverse aders en vermoedt dat de hartkleppen niet goed sluiten. Om zeker van zijn zaak te zijn wil hij een echo maken. Weer wachten.

Het is inmiddels avond en de reguliere spreekuren zijn voorbij. Er hangt een serene rust op de afdeling, waar buiten ons en de Arabieren niemand is. Vanaf onze bank hebben we zicht op een van de behandelkamers waar achter een gordijn een onderzoek plaatsvindt. Even later wordt Hans weggeroepen voor zijn echo en blijf ik alleen achter in de open wachtruimte. Maar niet voor lang.

Eerst verschijnt een ziekenbroeder met een grote zuurstoffles. Samen met de verpleegster aan de balie zet hij een plastic mondstuk in elkaar dat hij met een slangetje aan de fles verbindt. Kort daarop gaat het licht aan achter het gordijn waarop ik uitkijk en komen de twee Arabische mannen tevoorschijn. Ze lopen druk gebarend naar de balie, waar weldra ook hun tolk verschijnt.

Dan begint – tenminste voor mij – een soort pantomime. Het korte broekenduo praat samenzweerderig in op de tolk, die geen spier vertrekt en niet reageert. Het is blijkbaar belangrijk wat hij te melden heeft, want in zijn zenuwen grijpt hij herhaaldelijk naar zijn ballen die ver te zoeken zijn in zijn wijde broek.

Als hij vindt dat de ouwe niet overtuigend genoeg is, doet de jonge man ook een duit in het zakje. De tolk werpt nu en dan beleefd iets tegen, waarop de toon nog heftiger wordt. Nu voegt de cardioloog zich bij het gezelschap. Het tweetal steekt opnieuw van wal en de tolk vertaalt. De arts luistert onbewogen toe.

Ik versta geen woord van wat er gezegd wordt, maar dat maakt de voorstelling alleen maar spannender. De tolk lijkt zich te schamen voor wat hij de dokter moet melden en op een gegeven moment vindt die het wel genoeg. Resoluut schudt hij van nee. Geen sprake van. De jonge man lijkt dat niet te pikken, maar zijn kompaan maant hem tot zwijgen.

Pas als de jonge vrouw zich bij hen voegt, geven ze het op. Je kan wel zien wie er de baas is, ook in een Arabisch land. En daar is de rolstoel – de zuurstoffles in de houder achterop, het slangetje verdwijnt onder een handdoek. In de stoel hangt een hoopje ellende in het zwart, waarin je nauwelijks nog een menselijke gedaante herkent. Het hoofd gaat schuil onder de handdoek. De ziekenbroeder rolt de stoel met de patiënt de gang op en de mannen volgen als geslagen honden.

Wat stond hier op het spel? Wat kan je van een dokter vragen tegen een flinke vergoeding? Euthanasie wellicht? Wat ze ook bepleit hebben, het was onfris en de dokter deed niet mee. Cultuurverschillen? Laten we het daar maar op houden.

Even later krijgen wij goed nieuws van de onkreukbare arts. Met de hartkleppen is niks mis en een kinderaspirientje per dag houdt de hartfunctie stabiel. Dat vliegtuig gaan we morgen gewoon halen.

Kristien gezien door Mark