Mr. Bean

De dokter laat zijn schouders hangen en schudt mismoedig zijn hoofd. Zijn mimiek lijkt sprekend op die van Mr. Bean. Ondanks de ernst van de situatie kan ik een glimlach maar moeilijk onderdrukken.

Ik zit in de spreekkamer van de cardioloog in het ziekenhuis op Koh Samui vanwege pijn in de hartstreek. De dokter herhaalt nog eens de uitslagen van de onderzoeken die ik eerder op de ochtend heb ondergaan. Alles is in orde. Alleen de inspanningstest geeft nu en dan een afwijking, maar ik blijf net onder de kritische grens.

Als ik in Bangkok woonde, zou hij mijn hartritme op afstand observeren via een zendertje dat in het ziekenhuis wordt ontvangen. Maar hier in de provincie is zulke apparatuur niet voorhanden. Het alternatief is 24 uur aan de hartbewaking. Als ik een pacemaker nodig heb, word ik alsnog naar Bangkok overgebracht.

En zo rijdt een verpleegster mij nog diezelfde middag in een rolstoel naar de Intensive Care. Het komend etmaal breng ik door in een linnen ziekenhuispyama, verbonden aan een monitor.

De dokter steekt nog nog even zijn hoofd om de deur. Hij heeft niet alleen de mimiek van Mr. Bean, maar komisch genoeg ook diens loopje. We hebben een dag om het euvel op te sporen, en als het moet twee – zegt hij en vertrekt. Afwachten dus maar.

Halverwege de avond sla ik alarm. In draf komt er een verpleegster kijken die het scherm bestudeert. Mijn hartslag is ondanks de pijn volkomen regelmatig. Zij snapt er niets van. Ik besluit haar niet meer lastig te vallen en probeer wat te slapen.

In de ochtend komt de cardioloog alweer hoofdschuddend binnen. Hij weet niet wat hij met mij aan moet. Mijn hartslag is ’s nachts te traag, maar in de ochtend komt dat vanzelf weer goed. Ritmestoornissen zijn niet waargenomen. De enige verklaring die hij kan verzinnen is: acid. Ik denk met hem mee: verzuring, maagzuur, bingo!

Een paar maanden eerder was ontdekt dat ik een falend sluitspiertje heb tussen slokdarm en maag, waardoor maagzuur terug in de slokdarm stroomt. De medicijnen hadden geholpen. De klachten waren verdwenen en ik had domweg de voedingsadviezen in de wind geslagen.

Het is dus geen hartfalen, maar de slokdarm. De dokter kijkt me triomfantelijk aan. Het raadsel is opgelost. Wat een opluchting. Nu de spanning wegebt, zie ik pas dat de arts een elegante Indiër is. Mr. Bean kan niet aan hem tippen.

Kristien gezien door Mark