Barsten

Opvallend vaak hoor je bezoekers over Koh Tao spreken als het paradijs. Wie hier een kijkje achter de schermen neemt, weet wel beter. Het paradijs bestaat net zo min hier als elders op de wereld. Toch is er één plek op het eiland die een paradijselijk gevoel bij mij oproept – het zwembad van BAN’s.

Gelegen in een weelderige tuin, die dagelijks wordt onderhouden en gesproeid, is het een feest om daar in alle vroegte je stramme ledematen los te zwemmen. Dat doen wij nu al bijna twee jaar vrijwel elke dag. In het drukke seizoen worden er duiklessen gegeven, maar het grootste deel van de dag doet het dienst als recreatiebad.

Jammer dat niet iedereen daaronder hetzelfde verstaat. Soms maken we ’s ochtends rechtsomkeert, wanneer het bad gevuld is met nachtbrakers. Na sluitingstijd van de bars tegen een uur of vier verkassen de kroegvliegen naar het bad. Hun emmertjes met vodka en gin staan op de rand van de jacuzzi, terwijl zij luidruchtig op elkaar jagen in het water. Je hoort ze al van verre.

De schoonmaakploeg die tegen zevenen aantreedt, heeft last van die boemelaars want ze doen geen stap opzij. Over de puinhoop die ze achterlaten, zwijg ik nog. Vraag dat maar aan de retirademeisjes.

Dat er iets moest gebeuren, was zonneklaar. Er werd een beschaafd houten bord in het gras geplaatst met handgeschilderde tekst. Gelieve het bad niet te gebruiken tussen 8 pm en 8 am; houdt rekening met de buren. Dat bord heeft er een week gestaan, maar werkte blijkbaar niet. Wie ziet zoiets ook met een slok op in het donker?

Toch keken we raar op toen er vanochtend een heus verbodsbord stond. De tekst windt er geen doekjes om – er is camerasurveillance en wie de regels overtreedt, wacht een boete van tienduizend baht. De eerste zichtbare barsten in het paradijs.

Kristien gezien door Mark