Kringloop

Terwijl wij westerlingen almaar ouder worden, ligt de levensverwachting hier in de tropen een flink stuk lager. Vooral buiten de steden loeren overal gevaren. Van slangenbeten tot vallende kokosnoten, en niet te vergeten het verkeer.

Zelfs op een kleine rotspunt als Koh Tao vallen er regelmatig doden op de weg. Verkeersregels worden naar het lijkt volkomen willekeurig toegepast. Thai rijden zoals ze zijn: dromerig en impulsief. Maar het grootste gevaar op de weg zijn de talrijke honden die het eiland rijk is. Die trekken zich niks aan van het verkeer en schieten lukraak voor je wielen. Een scooterbestuurder die niet 100% alert is, gaat geheid over de kop.

De kringloop van leven en dood is het duidelijkst zichtbaar in de natuur. De meeste bomen en struiken hier zijn groenblijvers, maar niet allemaal. De afgelopen weken vertoonden een paar hoge bomen in onze tuin herfstblad. Bij iedere windvlaag daalde een tapijt van bladeren over de bloeiende struiken op de bodem neer. Ik was benieuwd hoe lang die boomtakken kaal zouden blijven en ontdekte tot mijn verbazing dat er nauwelijks een rustperiode is. Terwijl de ene tak nog afstervend blad droeg, had de tak ernaast al jong groen in de knop. Nu, een paar weken later, staat de ene helft van de boom al volop in het nieuwe blad terwijl de andere helft net kaal geworden is. 

Wie denkt dat hij in dit deel van de wereld langer zal leven, komt waarschijnlijk bedrogen uit. Maar het onthaaste karakter van het dagelijks bestaan is weldadig en het ontbreken van wezenloze agressie een voorrecht. En verder heb je – zoals overal elders – niks in te brengen.

In Normandië hebben we eens bezoek gehad van een rondreizende klusjesman. Het hek stond open en opeens reed een onbekende bestelwagen het tuinpad op. Er stapte een man uit die vroeg of we een karweitje voor hem hadden. Het was een veertiger met een open blik die ons wel aanstond. Later zijn we door de buren voor gek verklaard dat we hem binnenlieten. Zigeuners komen eerst de boel verkennen en stelen dan je hele huis leeg – was hun vaste overtuiging.

Maar niets van dat al. Hij heeft vakkundig de schoorsteen geveegd en een wespennest uitgeroeid. We raakten aan de praat en hij bleek 600 kilometer verderop in een caravan te wonen met zijn vrouw en acht kinderen, op wie hij apetrots was. Die caravan stalde hij telkens in een ander deel van Frankrijk en van daaruit cirkelde hij rond op zoek naar werk. Zo vrij als een vogel, en dat in het meest gereglementeerde land van Europa. Chapeau!

Zijn levensfilosofie was kort maar krachtig en is ons altijd bijgebleven: ‘we zijn op de wereld om te sterven’. In Frankrijk was hij een buitenbeentje, maar hier in Thailand zou hij naadloos passen.

Kristien gezien door Mark