Betonkoning

Terwijl we aan het ontbijt zitten, raast er opeens in vliegende vaart een vrachtwagen langs gevuld met zakken cement. Nou is de betonkoorts op dit eiland groot, maar dat ze haast hebben is nieuw.

Voordat we op het Franse platteland gingen wonen had ik nog nooit een zak cement opgetild. Later trouwens ook niet in mijn eentje: veel te zwaar. Maar samen hebben we er heel wat vervoerd voor de kleine klusjes in en rond het huis.

Onze klusjesman – Serge – noemde ik wel eens voor de grap de betonkoning. Hij was verliefd op zijn oranje betonmolen die hij overal mee naar toe sleepte. Het apparaat had duidelijk betere tijden gekend, maar vervanging was  onbespreekbaar.

Serge was fulltime boerenknecht bij de buren en klussen deed hij ’s avonds na het werk en in de weekends. De kwaliteit van zijn werk hing nauw samen met zijn humeur. Had hij geen problemen met zijn baas, dan leverde hij een puik stukje werk. Maar hij had het niet zo getroffen met zijn werkgever en dus moesten wij goed opletten wat hij deed. Helaas lukte dat niet altijd, want de vloer van het schrijfhuisje van Hans was niet waterpas. Met de scheve bodem in de plantenkas had ik minder problemen.

Na een ernstig ongeval op het werk werd Serge deels invalide verklaard en ontslagen bij de boer. Het letselgeld kwam goed van pas, want hij had net een eigen huis gekocht. Dat was casco opgeleverd zodat hij de binnenkant zelf moest doen. De oranje betonmolen draaide overuren.

Wij hebben nog muren en plafonds bij hem staan witten. Hij had alleen grondverf gekocht. Als je daar drie lagen van opsmeerde, was de boel ook wit, redeneerde hij boerenslim. Wij hebben het bij één laag gelaten. Burenhulp kent grenzen.

Ook toen het huis klaar was en hij er in kon trekken, was de betonkoorts niet geweken. Ondanks zijn handicap bleef hij met cementzakken slepen. Telkens als we kwamen kijken hoe het met hem ging, was er weer een nieuw object verrezen op zijn lapje grond – een hondenkennel, een zwembad, een terras.

Toen we ons huis verkocht hadden en afscheid kwamen nemen, was hij vol van plannen voor een grote volière achterin de tuin. Alles om die betonmolen maar te zien draaien. Nu wonen wij zelf in een betonnen huis en zie ik dagelijks hoeveel zakken cement er verdwijnen in de bouw. Serge zou zich hier in het paradijs wanen.

 

Kristien gezien door Mark