Kleren

Nu we hier op de dag af twee jaar zijn, is er niet veel meer over van onze aanvankelijke garderobe. En die was toch al sterk uitgedund voordat we hierheen kwamen. We zijn rigoureus te werk gegaan: alles wat onbruikbaar in de tropen was, moest weg. Het voelde als het ruimen van de klerenkast van een overledene. Alleen begroef je hier niet een geliefde maar een deel van jezelf. Bovendien waren de meeste kleren van prima makelij.

Ik heb ooit van een collega het verwijt gekregen dat ik veel te veel geld uitgaf aan kleding. Zij kwam nog wel uit een betuchte familie en zat er warmpjes bij. Maar geld uitgeven aan zoiets frivools als kleding ging dwars tegen haar denkbeelden in. Zoiets was vloeken in de kerk van communisten, anarchisten en socialisten op het Instituut voor Sociale Geschiedenis, waar ik twaalf en een half jaar een kamer met haar heb gedeeld. Misschien deed ik het wel juist daarom. Als tegenwicht voor al die versleten ribbroeken, verwassen t-shirts en vormeloze truien die destijds de favoriete dracht uitmaakten van de linkse gemeente.

Kleren maken de man – daar geloof ik heilig in. Toch zijn die vermommingen op een bepaald moment niet meer nodig. Zodra je uit de ratrace stapt, hoef je niet meer in een kokerrok. Al was dat jarenlang mijn lievelingsdracht en heb ik een prachtig leren zadel van een Raleighfiets vervangen door een truttig rokzadel omdat ik anders met de tram naar mijn werk moest.

Onze merkkleding raakten we in Frankrijk aan de straatstenen niet kwijt. Zelfs niet in de chique badplaats Deauville, waar ik een 2e hands kledingwinkel had ontdekt. Die bleek vol te hangen met valse bontjes – een compleet andere stijl. Uiteindelijk vond ik een instelling voor daklozen die gulle gaven graag aanvaardde. Alleen kon door het extreme winterweer vlak voor ons vertrek hun busje niet tijdig komen om de spullen op te halen.

Zo zijn we in een sneeuwstorm zelf op weg gegaan om onze kleding weg te schenken aan de minder bedeelde medemens. Ze keken blij verrast toen we na een puzzelrit de auto leegruimden. Daklozen in Armani, waarom ook niet? Wij voelden ons in elk geval van een zware last bevrijd.

Kristien gezien door Mark