Identiteit

Als je de kranten mag geloven, is er een revolutie in de rijstbouw op komst. Wanneer je naar een oude schoolplaat van de sawa’s in ons voormalige Indië kijkt, begrijp je meteen waarom. Sinds mijn schooltijd is er weinig dat niet radicaal veranderd is, maar in de rijstbouw is alles bij het oude gebleven.

Ik heb het hier onlangs met eigen ogen gezien. Mensen die onder een verzengende zon gebogen staan om stuk voor stuk rijsthalmen in de natte grond te planten. Dag in dag uit wieden ze onkruid, tot aan de oogst. Uiteraard ook gebukt. Oud word je daar niet mee, want de drassige bodem is ook nog eens een paradijs voor muggen. En die kunnen in de tropen levensbedreigend zijn; denk aan malaria en dengue.

De jonge generatie heeft dan ook weinig zin om het werk van hun ouders over te nemen. Beter onderwijs en internet hebben hen diets gemaakt dat er meer is in de wereld dan je rug te breken voor een minimaal loon. Zij hebben andere toekomstplannen. Geef ze eens ongelijk.

Het probleem is dat de Thaise economie drijft op de landbouw. Een derde van de bevolking is boer. In het vruchtbare midden van het land wordt op 13 miljoen hectare rijst verbouwd, die de wijde wereld over gaat. Thaise jasmijnrijst – wie kent die niet? Als de rijstvelden onbewerkt blijven door gebrek aan arbeidskrachten, wordt dat een regelrechte economische ramp.

Maar rijstbouw staat in Thailand voor meer dan alleen voedselproduktie. Long kek noemen ze dat – onderlinge behulpzaamheid, vriendelijkheid, medeleven en dankbaarheid. Pijlers van de Thaise samenleving. Als die onderuit gaan, zou dat een aantasting zijn van de Thaise identiteit.

Het probleem, dat trouwens ook speelt in andere Aziatische landen, is een gevolg van de vooruitgang. Maar daar ligt tegelijkertijd de oplossing: mechanisatie. Machines die het werk overnemen, zodat de rijstbouw opnieuw aantrekkelijk wordt voor jonge mensen. De gemiddelde leeftijd van boeren in de landbouw is al gestegen tot tweeënveertig jaar. Haast is geboden.

Kristien gezien door Mark