U.S. Mail

Ik had de postbode niet gehoord maar toen ik uit het raam keek, zag ik iets vreemds op de brievenbus liggen – al is brievenbus een groot woord voor de zelfgemaakte constructie die onze post droog moet houden. Aanvankelijk hadden we een rode brievenbus van de Thaise posterijen geïnstalleerd op een houten paaltje naast het tuinpad. Maar die ging al na een paar maanden kapot. In het regenseizoen verroestten de scharnieren van het klepje dat alleen met een sleutel openging. Dat was zo’n gedoe dat we het klepje maar open lieten staan. Grote enveloppen pasten er sowieso niet in en werden nat wanneer het regende. Tot overmaat van ramp bleek even later het paaltje uitgehold te zijn door termieten. Op een goede dag viel de gehavende brievenbus gewoon om.

Inmiddels staat er een aan de omgeving aangepaste versie, die al een hele tijd voldoet. Je wordt hier vanzelf vindingrijk. Een stevig stuk hardhout, afkomstig van de bouw hiernaast, en een flinke plastic koelkastdoos met deksel doen het werk. Die doos heb ik met schroeven bovenop de paal bevestigd. Het hout was zo keihard dat er rook kwam uit de boorgaten. De deksel gaat er met twee beugels gemakkelijk op en af. Om de postbode op weg te helpen heb ik er in het Thais brievenbus op geschreven. Sindsdien blijft al onze post schoon en droog en alles past erin.

Maar wat er vandaag bovenop lag, was buitengaats van afmeting. Bij nadere inspectie bleek het een U.S. Mail-postzak te zijn. Met als inhoud niets dan een kartonnen doos, terwijl er met gemak een mud kolen in zou passen. Nu begon het mij te dagen. Ik had twee weken geleden bij Amazon een boek besteld dat volgens bericht begin augustus zou arriveren. Meestal moet je voor pakjes naar het postkantoor met een afhaalbericht. Maar nu kreeg ik een eigen postzak aan huis. Je hoeft je hier niet eenzaam en verlaten te voelen; de aanvoerkanalen werken perfect.

De inhoud van het pakket overtrof mijn stoutste verwachtingen. Als kind al koos in vaak de dikste boeken in de bibliotheek. Maar zo’n pil als uit de doos tevoorschijn kwam – 1200 bladzijden! – heb ik zelden in handen gehad. Het is de autobiografie van Sofia Tolstoj, de vrouw van ‘s werelds grootste schrijver. Honderd jaar na dato is haar levensverhaal voor het eerst gepubliceerd in Rusland en gelijktijdig in Canada in Engelse vertaling. Voorbeeldig uitgegeven, geïllustreerd met talrijke ongepubliceerde foto’s.

Sofia was een fenomeen op zich. Zij assisteerde Tolstoj bij het schrijven en hield hem uit de wind. Elke avond kopieerde zij wat haar man die dag had geschreven, zodat hij ’s ochtends verder kon met schone tekst. Het was de tijd van de kroontjespen; schrijfmachines bestonden nog niet. Zo heeft zij de omvangrijke roman Oorlog en vrede ontelbare keren overgeschreven.

Naast zijn steun en toeverlaat in de studeerkamer was zij de moeder van zijn dertien kinderen, van wie er vijf jong zijn gestorven. De kleintjes gaf zij thuis onderwijs totdat zij naar de middelbare school in Moskou gingen. Sofia schreef zelf proza en gedichten, was een van de eerste amateurfotografen, schilderde niet onverdienstelijk en deed aan muziek. Ik verheug me op de nadere kennismaking met dit onalledaagse echtpaar. Van sommige mensen kan je niet genoeg te weten komen.

Kristien gezien door Mark