Onrust

De Amerikaanse wapenlobby wil gewapende agenten in schoolgebouwen stationeren om de veiligheid van leerlingen te garanderen. Terwijl dat voorstel in de VS veel commotie oplevert, is die bewaking in het zuiden van Thailand een trieste realiteit.

Moslimrebellen strijden er om onafhankelijkheid. Het geweld heeft de afgelopen acht jaar al drieduizend vrouwen weduwe gemaakt en vijfduizend kinderen wees. De Thaise moslims voelen meer verwantschap met het aangrenzende Maleisië – ook een moslimcultuur – dan met het boeddhistische Thailand. Maar hun onafhankelijkheid is voor de Thaise regering vooralsnog onbespreekbaar. En dus duurt de onrust voort.

De laatste maanden lagen boeddhistische leerkrachten op de staatsscholen onder vuur. Groepen gewapende opstandelingen drongen scholen binnen om onderwijzers voor de ogen van hun leerlingen dood te schieten. Het is een wonder dat daarbij geen kinderen zijn geraakt.

Door de maatregelen van de regering om de leerlingen desnoods met geweld te beschermen wordt het onderwijzend personeel tijdelijk met rust gelaten. De aandacht van de rebellen is nu verlegd naar boeddhistische ambtenaren. Onlangs is een busje dat staatsdienaren naar hun werk reed in een hinderlaag gelokt. Vanuit een rubberplantage is het voertuig met vijftien passagiers op een spervuur van kogels getrakteerd.

Om aan dit zinloze geweld een einde te maken is door vrouwelijke activisten voorgesteld om hun een rol te geven bij de oplossing van het conflict. Hun eerste idee lijkt alvast niet verkeerd. De regering zou meer macht moeten overdragen aan lokale besturen. Die zijn beter in staat een compromis te vinden tussen de strijdende partijen.

Om maar te zwijgen van de verzoenende rol die vrouwen daarbij kunnen spelen. Waarom zouden moslims niet vredig met boeddhisten kunnen samenleven? In Bangkok zie je het elke dag.

Kristien gezien door Mark