Risicobeperking

Wie in de tropen gaat wonen, moet het stellen zonder een aantal verworvenheden van de welvaartsstaat. Zeker op een tropisch eiland. Niets van wat wij gewoon waren, is hier een vanzelfsprekendheid. Niet dat je vuilnis elke week wordt opgehaald, niet dat er altijd koffie in de winkels ligt. Laatst was er eindelijk weer eens lijm te koop, waar ik met smart op had gewacht.

Voor de bekleding van kussens in onze nieuwe stoelen heb ik onlangs een beddensprei geofferd. Die heb je hier toch niet nodig en het plaatselijke naaiatelier dat connecties had met een stoffenleverancier in het noorden zit sinds de overstromingen van oktober 2011 zonder aanvoer.

Je leert hier vanzelf om inventief met alles om te gaan. Alleen heb je sommige dingen niet in de hand. Ik las laatst dat in Nederland op drukke plekken reanimeringsapparatuur wordt geïnstalleerd. Onder handbereik en door iedereen te bedienen – optimale risicobeperking. Dat is hier wel even anders.

Vorige week zaten we aan de lunch in een stille baai die alleen per boot bereikbaar is. Het is een van de plekken waar duikscholen hun leerlingen trainen op de zeebodem. Ook is er een plek afgezet voor snorkelaars, mensen die tussen de tropische vissen willen zwemmen zonder duikuitrusting.

Er lagen nogal wat bootjes afgemeerd. Opeens hoorden we geschreeuw vanaf het water komen. We leunden over de balustrade van het hooggelegen restaurant en zagen dat er paniek was uitgebroken onder de snorkelaars. Een vrouw gilde doordringend. De bemanning van de bootjes die voor anker lagen haastte zich naar de plek waar het rumoer vandaan kwam. Ze sprongen het water in en droegen even later het lichaam van een man de wal op. Zijn ledematen waren slap en zijn hoofd bungelde er bij.

Eenmaal op het strand werd onmiddellijk gestart met hartmassage. Maar niet voor lang. Blijkbaar was het al te laat. Het bewegingloze lichaam werd naar een speedboot gedragen, waar zijn vrouw op haar eentje de hartmassage hervatte. Zij had de hoop nog niet opgegeven.

De boot ging er full speed vandoor. De achterblijvers dromden naar de aanlegsteiger en gingen snel aan boord. Hun snorkeltripje was te einde. Iedereen wilde zo snel mogelijk weg van de onheilsplek.

Zelfs al had hartmassage nog zin gehad, dan nog was de man niet bij voorbaat gered. Hij was naar de dokter gebracht, maar wat kan die doen? Zonder specialistische spoedhulp ben je in zo’n geval verloren. Over twee jaar moet hier een ziekenhuisje verrijzen. Vooralsnog leggen wij ons lot in Boeddha’s handen. Net als de Thai.

Kristien gezien door Mark