Regels

De verlenging van ons jaarvisum is telkens weer een heel gedoe. Het is meer dan een formaliteit omdat je afhankelijk bent van de welwillendheid van de ambtenaar die je aanvraag behandelt. Het beste is om alle mogelijke obstakels van te voren uit de weg te ruimen zodat er geen reden is voor een weigering.

In de Bangkok Post ontdekte ik bij toeval een advertentie van een visabemiddelingsbureau. Een van de vereisten voor een jaarvisum was een paspoort dat minstens voor dat jaar geldig moest zijn. En dat was het mijne niet.

Informatie bij de ambassade bracht mij niet veel verder. Volgens hen was het een Thaise aangelegenheid. Daaruit begreep ik dat ik maar beter snel een nieuw paspoort kon aanvragen. Nou ja, snel. Een reis van 500 kilometer naar Bangkok en daarna nog eens 2 tot 3 weken wachttijd. Maar gelukkig was ik nog op tijd.

In Bangkok las ik in de krant een ingezonden brief van een Zwitserse vrouw die zich opwond over de immigratieregels. Zij is al drieëndertig jaar getrouwd met een Thai en moet nog ieder jaar haar visum verlengen. Ze drijven samen een restaurant voor een internationale clientèle en hebben 30 man in dienst. Zij heeft geen enkel uitzicht op het Thaise staatsburgerschap omdat de wet die status verbiedt aan buitenlanders. Aanvragen voor een permanente verblijfsvergunning worden keer op keer zonder opgaaf van redenen afgewezen.

Maar wat haar het meeste steekt is elke 90 dagen de gang naar de immigratiedienst om haar adresgegevens te bevestigen. Terwijl ze al 33 jaar op hetzelfde adres woont. Die tocht kost haar – en ons – uren wachten tot er een papiertje in je paspoort is geniet met een nieuwe oproepdatum. De enige hoop die buitenlanders hier hebben is dat Myanmar zijn immigratieregels dermate versoepelt dat Thailand niet kan achterblijven bij de concurrentie.

 

Kristien gezien door Mark