Dr. Painkiller

Het is net als bij een middelmatige detectivefilm. Als de ontknoping te lang uitblijft, hou je het voor gezien. Onze wekelijkse massagesessies hebben niet de gehoopte bevrijding van lichamelijk ongemak gebracht. Na een verrassend begin is er stagnatie ingetreden en de laatste maanden leek de therapie meer op een wellness beleving. Prettig, maar niet meer dan dat.

Toen bovendien onze beider masseuses vertrokken – de een terug naar huis in het noordoosten van Thailand, de ander naar een nieuwe werkgeefster op het eiland – vonden wij het ook tijd voor iets anders. Maar wat?

Afgelopen zomer liepen we op een dag over het strand langs het standbeeld van koning Rama V, de meest geliefde vorst uit de recente Thaise geschiedenis. Deze grondlegger van de moderne Thaise maatschappij heeft in 1899 voet gezet op Koh Tao waarvan zijn initialen in een rotsblok nog getuigen.

Toen wij voor het eerst hier belandden was dat rotsblok de enige herinnering aan de koning. Inmiddels is er een standbeeld verrezen en is het pleintje erom heen veranderd in een soort heiligdom, waar de Thai hun respect komen betuigen aan de vorst. Pal naast het gedenkteken aan het strand staat een sala – een open paviljoentje met betegelde vloer en een houten dak tegen zon en regen. Dat is het domein van Grandmaster Somsak.

Sinds zijn dertiende houdt meester Somsak zich bezig met massage. Hij is opgeleid in de Wat Po-tempel in Bangkok, beroemd vanwege een reusachtige liggende Boeddha (46 bij 15 meter!), bedekt met bladgoud en parelmoer. De tempel is tevens de bakermat van de traditionele Thaise massage. Hun koninklijk goedgekeurde methode behelst een onverbiddelijk rekken en strekken van spieren en gewrichten totdat iedere blokkade in je lichaam is geslecht. Adepten van Wat Po-massage zijn sinds vijf decennia uitgewaaierd over de planeet.

Master Somsak is een van hen. Aan zijn kleine ascetische gestalte is geen leeftijd af te lezen. Hij ziet er eerder uit alsof hij het eeuwige leven heeft. Toen hij ons voor het eerst voorbij zag schuiven riep hij spontaan dat hij ons kon helpen. Maar wij waren duidelijk nog niet zover.

Deze keer pakt hij het anders aan en toont ons ingelijste diploma’s en koninklijke oorkondes. Een boekje met getuigenissen van klanten bevat bijdragen in alle talen van de wereld. Hij moet heel wat mensentypes onder handen hebben gehad. Allemaal zijn ze vol lof, al maken de meesten gewag van de pijn waar ze doorheen moesten.

Somsak vertelt glimlachend dat zijn patiënten soms zo tekeer gaan dat zij nieuwe klanten afschrikken. Maar hij trekt het zich niet aan. Die geluiden zijn voor hem een teken dat de behandeling aanslaat. Uiteindelijk gaat iedereen lachend bij hem weg.

Wij besluiten het erop te wagen. Gehuil en gekreun lijkt ons meer iets voor jonge mensen. Wat we over het hoofd zien is dat onze blokkades al heel wat langer bestaan dan die van de gemiddelde dertiger. Somsak moet soms diep gaan tot hij bij de bron is van het ongemak. Zo diep dat een kreun of een traan ontsnapt voor je het weet.

De frequentie is één dag op, één dag af. We willen per se een dagje pauze tussendoor, anders is het niet te harden. Somsak straalt als een kind als je vooruitgang weet te melden. Net zoals wij trouwens, want de vooruitgang is spectaculair.

In plaats van de pijn te ontwijken, zoekt dr. Painkiller – zoals hij zich afficheert - die juist op. Leunend op een herdersstaf loopt hij over je kuiten, dijen, billen, schouders, onder- en bovenarmen. Nadat hij eerst de spierknopen met zijn vingers en tenen heeft los gekneed. Zijn massage lijkt wel een Boeddhistische levensles: wie zonder een krimp over zich kan laten lopen raakt overal van bevrijd.

Kristien gezien door Mark