Cesuur

Het was alsof de golven van de zee voor mij open kliefden. Op een kalme zondagochtend begin juni zaten we aan tafel bij een orthopedische arts van het Bumrungrad ziekenhuis en bekeken daar de uitslag van diverse scans die hij had laten maken. Ik zag niet meer dan witte vlekken op mijn skelet, maar voor hem waren het overduidelijk uitzaaiingen van longkanker. Ik kon hoog of laag springen - een nieuwe scan in een wetenschappelijk instituut, gefinancierd door het Thaise koningshuis, gaf hetzelfde resultaat.

Wat nu? Van paniek tot berusting en uiteindelijk het besluit een adempauze in te lassen. Want zodra je hier in Thailand iets blijkt te mankeren, kan je stante pede geholpen worden.

Zo hebben we tien dagen thuis van allerlei geregeld om daarna – toch nog onvoorbereid - de mallemolen te betreden. Twee dagen later zat ik al in het systeem. Als de uitslag van de biopsie uit het heupbot eerder bekend was geweest, zou ik zelfs al aan de chemokuur begonnen zijn, maar de bestraling kon wel meteen van start. Voor je er erg in hebt, gaat je hele leven op de schop.

 

In volslagen andere wateren beland, moet de toon van mijn Thaise berichten wel veranderen. Toch probeer ik zoveel mogelijk vast te houden aan mijn oude opzet – verwondering over de verschillen tussen de Thai en wij. Nu het om leven en dood gaat zijn die misschien nog duidelijker dan tevoren.

 

Kristien gezien door Mark