Eetlust

Soms loop je hier hinderlijk op de tijd vooruit. Morgenochtend vroeg heb ik een afspraak met de oncoloog die staat te popelen om mij aan het infuus te leggen. Maar er is nog geen toestemming van de verzekering. Die liggen rond die tijd nog op één oor.

Vrijdag en zaterdag veel afgepalaverd over afgesproken vergoedingen die overschreden zouden zijn. Nu alleen nog een laatste groene licht. Zo krijg ik waarschijnlijk nog een extra dagje adempauze voor de chemo-kuur begint. De geplande behandeling is de meest 'milde': ik word niet kaal, hoogstens misselijk. Maar zelfs daarvoor word ik preventief behandeld.

 

Ondertussen – zolang ik nog eetlust heb – maken we een ontdekkingsreis door de keuken van India. Het blijkt dat we midden in de Indiase wijk wonen. En vanuit ons woonpaleis [= condominium] leidt een deur regelrecht een restaurant binnen dat reusachtig is van afmetingen. En daarnaast toch oergezellig omdat het constant tjokvol mensen zit. In de keuken zie je wel 15 koks elkaar verdringen zonder de opgefoktheid van een Europese 'cuisine'.

Ze excelleren hier in banketten voor Indiase groepen. Een echt 'little India' in hartje Bangkok. Wij zijn de enige Europeanen die ik er tot nu toe heb waargenomen, wat meteen tot belangstelling leidde bij de bedrijfsleidster. Ze komt uit de Punjab, maar wil ons best gerechten voorzetten die niet op de kaart staan om zo een indruk te geven van de gehele Indiase keuken. Maar haar kaart is zo omvangrijk dat je daarmee alleen al maanden zoet bent.

Nu worden we dagelijks geholpen bij onze keuze. Waar heb je trek in? Wat had je gisteren? Hou je van scherp? Dan moet je dit nemen… Zelfs de Basmati rijst is hier ongekend: hij krult als een derwisj aan de uiteinden en is onwaarschijnlijk vers van smaak. Kan nooit lang in een stoffige zak hebben gezeten. Zo zijn er telkens lichtpuntjes in bange dagen.

Kristien gezien door Mark